บทที่ 108

เสีงตะโกนคำราม

หงทาวพุงออกไปอย่างรวดเร็ว

“ฝ่ามือปาจี๋！”

เพียงออกมือ ก็คือท่าไม้ตาย

ฝ่ามือกระแทกไปที่ยังหมัดของเสือขาว

เพล้ง！

เสียงดังสนั่น

ทั้งสองคน หมัดมือชนกัน

อ๊ากกก！

เสียงร้องโหยหวน

หงทาวทั้งคนปลิวออกไป

สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

ตัวเองเป็นถึงปรมาจารย์เน่ยจิ้ง

กลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเพียงหมัดเดียวเสือขาว

ซู่！

หลังหนึ่งหมัดต่อยหงทาวปลิวแล้ว

เสือขาวไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น

เห็นเพียงเขาทั้งคนพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

กึก！

เสียงดังกรอบ

เสือขาวหนึ่งหมัดต่อยคอหงทาวหัก

ปึง！

หงทาวทั้งคนล้มลงกับพื้นอย่างแรง

ดวงตาเบิกกว้าง ไม่มีลมหายใจแล้ว

จนเขาตายก็ยังคิดไม่ถึง

ตัวเองกลับถูกคนอื่นฆ่าตายง่ายดายเช่นนี้

เสือขาวเหลือบมองศพของหงทาว พูดอย่างดูถูก "อย่างแกก็กล้าถามท่านแม่ทัพเป็นใคร?"

เมื่อพูดคำนี้จบ

เขามองก็ไม่มองหงทาว หังหลังเดินจากไป

"นี้……"

ขณะนี้

เย่ลั่วตกใจกลัวไปหมดแล้ว

เขาคิดไม่ถึงว่า หงทาวถูกฆ่าตายอย่างง่ายดายอย่างนี้

เขายิ่งคิดไม่ถึงว่า คนที่เขาพามานอกจากตัวเอง ถูกกำจัดไปหมดแล้ว！

เย่ลั่วจ้องไปที่หยางเฟิง อยากจะพูด

แต่เขาพบว่า ตัวเองพูดไม่ออกแม้แต่น้อย

ในขณะเดียวกัน

หยางเฟิงยืนขึ้น เดินไปทางเย่ลั่ว

“หยางเฟิง แกอย่าเข้ามา！”

เย่ลั่วร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

เวลานี้ในสายตาของเขา หยางเฟิงก็คือปีศาจตนหนึ่ง

ไม่！นี่มันน่ากลัวมากกว่าปีศาจอีก！