บทที่ 107

หยางเฟิงหัวเราะเสียงดัง: "ฮ่าฮ่าฮ่า ผมก็ว่าคุณชายเย่พาคนจำนวนมากมาที่นี่เพื่ออะไร？ ที่แท้คุณมาที่ก็เพื่อรนหาที่ตายนี่เอง!"

“แก……”

ตัวเองพาชนชั้นนำมาร้อยกว่าคน หยางเฟิงกลับยังหยิ่งผยองอย่างนี้ นี่ทำให้เย่ลั่วโกรธจนควันออกหู

“หยางเฟิง แกอย่าอวดดี วันนี้ฉันพาปรมาจารย์เน่ยจิ้งมาคนหนึ่ง แกตายแน่!” เย่ลั่วกัดฟันพูด

“ปรมาจารย์เน่ยจิ้ง？อยู่ไหน？” หยางเฟิงเหลือบมอง หงทาวที่ยืนข้างเย่ลั่ว พูดอย่างดูถูก “หรือว่าคุณกำลังพูดถึงฟักเขียวเตี้ยที่อยู่ข้างๆคนนั้นเหรอ？”

สีหน้าของหงทาวเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

กลิ่นอายสังหารแผ่ไปทั่วร่างกาย

เขาค่อนข้างเตี้ยจริง

ดังนั้นจึงถือเสมอที่คนอื่นว่าเขาเตี้ย

หยางเฟิงกล้าว่าเขาฟักเขียวเตี้ย

นี่มันละเมิดเส้นตายของเขาแล้ว

“หยางเฟิง แก ……”

“ไม่ต้องพูดไร้สาระมาก ฆ่ามันซะ!”

เมื่อเห็นเย่ลั่วยังคงอยากอู้อู้อี้อี้ นั้นทำให้หงทาวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์

“ครับ！”

เย่ลั่วไม่กล้าฟังคำพูดของหงทาว โบกมือ: "สู้มัน!"

"ฆ่า!"

เสียงดังคำราม

ชนชั้นนำของตระกูลเย่นับร้อยคนพุ่งเข้าไปยังหยางเฟิงและคนอื่น ๆ

หยางเฟิงไม่ได้พูดอะไร เหลือบมองไปที่ เสือขาว

เสือขาวโบกมือพูด “ไป!”

ชู่！

ชั่วพริบตา

ร่างเงาสามสิบร่างบินพุ่งออกไป

โฮง！

เสียงดังกึกก้อง

องครักษ์มังกรสามสิบนายและชนชั้นนำตระกูลเย่นับร้อยคนเข่นฆ่าเข้าด้วยกัน

หยางเฟิงหยิบแก้วไวน์ออกมา

เสือขาวเทไวน์แดงหนึ่งแก้วให้เขาด้วยความเคารพ

หยางเฟิงเขย่าแก้วไวน์เบา ๆ

น้ำไวน์ข้างในนั้นแดงราวกับเลือด

หยางเฟิงจิบไวน์แดงหนึ่งอึก

รู้สึกหอมหวานกลมกล่อมมาก

เวลาฆ่าคน

เขาชอบดื่มไวน์

เพราะนั้นจะทำให้เลือดเดือดพล่านไปทั้งตัว

หลังจากสามนาที

องครักษ์มังกรสามสิบนายถอยกลับมาอย่างไร้ความรู้สึก

พวกเขาไม่มีคำพูดใดๆ

ราวกับเป็นกลุ่มหุ่นยนต์ฆ่าคนที่เย็นเฉียบ

ไม่มีเรื่องไม่คาดฝันใดๆ

ชนชั้นนำนับร้อยคนของตระกูลเย่ ทั้งหมดล้มลงในกองเลือด