บทที่ 1088

เธอจ้องหยางเฟิงด้วยสีหน้าโกรธเคืองเอ่ยด้วยความโมโหว่า： “คนชั่ว เพราะเธอ！เธอมีสิทธิ์อะไรไม่ให้คนอื่นมาเล่นพนันกับฉัน？ไอ้คนชั่ว เธอมันเป็นตัวซวยของบ้านฉันจริง ๆ ไสหัวออกไปจากตระกูลเย่ฉันซะ！”

พูดไปพูดมา

หลันซินก็ลงมือกับหยางเฟิง

เธออยากข่วนใบหน้าหยางเฟิงจริง ๆ！

หยางเฟิงยื่นมือออกไปจับมือของหลันซินไว้

“ไอ้คนชั่ว ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้！”

หลันซินดิ้นไปก็ด่าไป

“หุบปาก！” อยู่ ๆ

หยางเฟิงก็ตวาดขึ้นมา

“ผมขอเตือนแม่ ต่อไปอย่าลงไม้ลงมือกับผม ไม่อย่างนั้นผมจะไม่เกรงใจ！แล้วก็ ต่อไปอย่าหาเรื่องให้เมิ่งเหยียนรำคาญใจอีก！”

“เมิ่งเหยียนเป็นภรรยาของผม แม่หาเรื่องหล่อนก็เท่ากับหาเรื่องผม！ต่อให้แม่เป็นแม่ยาย ผมก็ไม่เว้น！”

นาทีนี้เอง

หยางเฟิงโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้ว

เขาอดทนที่หลันซินก่อเรื่องมาครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่หลันซินก็ไม่รู้ความ ยั่วยุความอดทนในใจของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

คิดว่าเขาไม่กล้าทำอะไรเธอ？

“เธอ เธอ เธอ กล้าพูดกับฉันอย่างนี้เลยเหรอ？”

หลันซินตาโตอ้าปากค้างมองดูหยางเฟิง

เธอนึกไม่ถึงว่าหยางเฟิงจะกล้าข่มขู่เธอ？

นาทีนี้เอง

อยู่ ๆ หลันซินก็รู้สึกว่า หยางเฟิงที่อยู่ตรงหน้าน่ากลัวกว่าสิ่งใด ราวกับสามารถกลืนกินเธอได้ทุกเมื่อ

ทว่าคิดจะให้เธอยอมง่าย ๆ เช่นนี้เป็นเรื่องเพ้อฝันสิ้นดี！

ในมุมของหลันซิน เธอยังมีอาวุธสังหารสุดท้ายที่จะรับมือหยางเฟิง！

แล้วก็เห็นหลันซินหันไปเอ่ยกับเย่เมิ่งเหยียนอย่างน่าสงสารว่า： “เมิ่งเหยียน เธอดูสิ นี่เหรอสามีที่ดีที่เธอแต่งด้วย？เขาถึงกับข่มขู่ฉัน เธอต้องให้ความเป็นธรรมฉันนะ！”

เย่เมิ่งเหยียนมองหลันซินด้วยความเบื่อหน่ายสักพัก

การเผชิญการโวยวายไม่มีเหตุผลของหลานซินครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอเหลือทนมานานแล้ว

เวลานี้ก็เห็นหลันซินทำตัวน่าสงสารอีกครั้ง