บทที่ 131

ท่านดำถอนหายใจเบาเบาแล้วพูด “คุณหนู ตอนนี้พูดสิ่งเหล่านี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่！”

“พวกเราไป！”

เย่โหรวก็รู้ว่าจางเวยตายแล้ว เธอยังอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีความหมายใดใด

เธอจำเป็นต้องกลับจงโจวทันที นำเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ทั้งหมดไปบอกตระกูล

ให้ตระกูลตัดสินใจ ว่าเส้นทางข้างหน้าจะทำยังไงต่อไป

จางเวยตายแล้ว สำหรับตระกูลเย่แห่งจงโจวว่าไปแล้วเป็นความสูญเสียอันยิ่งใหญ่！

ปัง！

ทันทีทันใดในเวลานั้น

ประตูห้องก็ถูกคนใช้เท้าถีบออก

“เหอะเหอะ ฉันบอกเลยนะว่าตอนนี้พวกคุณอยากจะออกไป ไม่ใช่ว่าสายไปหน่อยเหรอ？”

เสียงหัวเราะเย็นยะเยือก

หยางเฟิงนำเสือขาวเดินเข้าไป

“หยางเฟิง！”

หลังจากเห็นหยางเฟิง สีหน้าของเย่โหรวก็เปลี่ยนไปหน้าเขียวปั๊ดอย่างหาอะไรเปรียบได้

“คุณหนู รีบไป ฉันขัดขวางเขาไว้เอง！”

ท่านดำคำรามเสียงดัง แล้วทั้งร่างก็พุ่งเข้าใส่หยางเฟิง

หยางเฟิงหยกมือขึ้นข้างเดียว เร็วดุจฟ้าแลบ ไปบีบรัดลำคอของท่านดำไว้ พูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยการเหยียดหยาม “แกนะเหรอก็คิดอยากขัดขวางฉันไว้？ช่างไม่รู้พละกำลังของตนเองจริง ๆ！”

สองขาของท่านดำรีบสะเปะสะปะไม่หยุด สีหน้าแดงขึ้น

เย่โหรวไม่ได้หนีไป เธอรู้ว่าตนเองเดิมทีก็ไม่มีทางหนีไปได้

เธอสูดหายใจเข้าลึกลึก แล้วถาม “หยางเฟิง ตกลงนายต้องการทำอะไรกันแน่？”

หยางเฟิงพูดหัวเราะเย็นชา “ฉันไม่ได้อยากทำอะไร แต่เป็นพวกเธอตระกูลเย่แห่งจงโจวที่ยื่นมือออกมายาวเกินไป ฉันจำเป็นต้องสั่งสอนเธอหน่อย！”

แกรบ！

หลังจากเปล่งเสียงออกไป นิ้วมือของหยางเฟิงก็ค่อยค่อยใช้แรง

เพียงได้ยินเสียงแตก ลำคอของท่านดำก็ถูกเขาบีบจนหักแล้ว

หลังจากนั้น หยางเฟิงก็คล้ายทิ้งขยะ ทิ้งศพของท่านดำลงบนพื้น

ดวงตาท่านดำเบิกกว้าง ตายตาไม่หลับ！

“คาดไม่ถึงว่านายจะฆ่าท่านดำ？”

เย่โหรวใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อมองไปยังหยางเฟิง