บทที่ 160

เมื่อเห็นลูกสมุนนับร้อยของแก๊งเขียวพุ่งทะยานเข้ามา หยางเฟิงยังคงทำหน้าดูแคลนเหมือนเดิม

หยางเฟิงกินของหวานเสร็จก็พูดกับเย่เมิ่งเหยียนว่า“ที่รักรอแป๊บหนึ่ง ผมไปจัดการพวกขยะก่อน！”

ได้ยินดังนั้น เย่เมิ่งเหยียนก็พยักหน้าให้

เธอรู้ฝีมือของหยางเฟิงดี ดังนั้นจึงเป็นได้วิตกกังวลสักนิด

ชู่ว์！

แสงเงาหนึ่งแวบผ่าน

ร่างหยางเฟิงก็อันตรธานหายไปจากที่เดิม

ปัง！

ปัง！

ปัง！

……

เกิดเสียงดังขึ้น

ลูกสมุนของแก๊งเขียวถูกถีบบ้าง ชกบ้าง จากนั้นก็ลอยกระเด็นออกไป

ไม่ถึงหนึ่งนาที

ลูกสมุนน้อยร้อยของแก๊งเขียวก็นอนเกลื่อนกลาดบนพื้น ชนิดที่กระดุกกระดิกไม่ได้

“นี่มัน……”

ดูจนถึงตรงนี้

ทุกคนก็อ้าปากกว้างด้วยความตะลึง

จากที่คิดว่าหยางเฟิงต้องอนาถแน่

แต่ใครจะไปรู้ว่าหยางเฟิงจะเก่งกาจเพียงนี้

ลูกสมุนนับร้อยก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

ตอนที่ดวงตาทั้งสองข้างหยางเฟิงจ้องไปยังเฉ่าปิง ได้สะท้อนแสงเย็นยะเยือกออกมา

“ฉันคิดว่าเก็บนายไว้ก็เป็นภัยสังคมเปล่าๆ วันนี้ฉันจะให้นายได้รับบทเรียนแบบจำฝังใจไปตลอดชีวิต”

พูดจบ

หยางเฟิงก็เดินเข้าไปหาเฉ่าปิงทีละก้าว

“อย่าเข้ามานะมึง อย่าเข้ามา”

เมื่อเห็นหยางเฟิงเข้ามา เฉ่าปิงก็ตะโกนด้วยความหวาดหวั่น

“กล้าทำร้ายนายน้อย ตาย”

หัวหน้ารักษาความปลอดภัยขบฟัน จากนั้นก็เตรียมสังหารหยางเฟิง

โครม！

หยางเฟิงปล่อยหมัดออกไป

หัวหน้ารักษาความปลอดภัยก็ลอยกระเด็นออกไปทันที

เมื่อเห็นภาพนี้ เฉ่าปิงก็สิ้นหวังถึงขีดสุด

หัวหน้ารปภ.คนนี้มีฝีมือระดับฮั่วจิ้ง

ทว่ากลับสู้หมัดเดียวของหยางเฟิงไม่ได้

ดูเหมือนเขาจะโชคร้ายเสียแล้ว！

เฉ่าปิงตะโกนเสียงดังลั่น“ไอ้เวร อย่ากำแหงนะ กูเป็นนายน้อยแก๊งเขียว ถ้ามึงกล้าลงมือกับกู พ่อกูไม่ปล่อยมึงแน่”

ได้ยินดังนั้น

หยางเฟิงก็ส่ายหัว

พวกลูกเศรษฐีเจอคนที่โหดกว่าตัวเองก็มักจะอ้าบารมีของพ่อมาข่มขวัญคนอื่น

“นายคิดว่าฉันจะกลัวนายน้อยแก๊งเขียวกระจอกๆหรือไง?”