บทที่ 161

เพียงถึงนึก หลังจากนี้คงจะไม่มีโอกาสได้เพลิดเพลินสัมผัสความสุขกับสาวสวยแล้ว จิตใจของเฉาปิ่งนั้นสิ้นหวังเป็นอย่างมาก

ในเมื่อไม่มีโอกาสที่จะได้อยู่กับผู้คนมากมาย ถ้าอย่างงั้นจะชีวิตจะไปมีความหมายอะไรล่ะ？

ฟู่ว

คิดถึงตอนนี้

เฉ่าปิ่งก็ได้กระอักเลือดออกมาเต็มปาก ก่อนที่จะเป็นลมสลบล้มลงไป

ทุกคนที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้รู้หมดว่า ต่อไปนี้ ในอนาคตเฉ่าปิ่งนั้นกำลังจะได้เป็นถึงขันทีผู้หนึ่ง!

มีผู้คนนับไม่น้อยเลยที่ภายในใจกำลังแอบคิดดีใจ

ที่จะต้องรู้ว่า เฉ่าปิ่งนั้นเคยเป็นคนที่มีความโลภและความหิวโหย

ในเมืองหู้ไห่ ไม่รู้ว่ามีเด็กหญิงสาวกี่คนแล้วที่ถูกเขาทำร้าย

แต่ทว่าวันนี้เขากลับเปลี่ยนเป็นขันที

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาคงไม่มีโอกาสจะทำเรื่องชั่วร้ายแล้วแหละ

“นี่เจ้าอยากตายหรอ!”

เฉ่าซือไห่ได้แต่กัดฟันแล้วมองไปยังหยางเฟิง

เขาไม่เคยคิดเลยว่า หยางเฟิงจะกล้าร้ายลูกชายของตนเอง

ถึงแม้ว่าเฉ่าปิ่งจะไม่ค่อยพอใจนัก

ถึงอย่างไรเสียก็คือลูกชายของตัวเอง

อีกทั้งยังเป็นลูกคนเดียวของเขาด้วย

ถึงแม้วันนี้เฉ่าปิ่งจะถูกทำร้าย

ถ้าอย่างงั้นตัวเองจำเป็นที่จะต้องตัดขาดความเป็นลูกหรอ?

พอคิดมาถึงตอนนี้

มีกลุ่มของอายแห่งความอาฆาต ที่วนล้อมรอบตัวของหยางเฟิง

เป็นความอาฆาตที่แผ่กระจายออกมาสู่เฉ่าซือไห่

หยางเฟิงไม่แม้แต่ที่จะหันมอง

เขาได้มองไปที่เฉ่าซื่อไห่ก่อนจะเอ่ย “เจ้าไม่สอนลูกชายเจ้าหรอ หากไม่สอน่ละก็ให้ข้าช่วยสอนสิ!”

“เจ้าไปทำให้แก๊งเขียวไม่พอใจ ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าตายไปมันจะดีกว่า!!!”

ดางตาของเฉ่าซือไห่มองไปที่หยางเฟิงอย่างไม่กระพริบ ก่อนจะส่งเสียงคำรามออกมาเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ

สำหรับงานเลี้ยงครั้งนี้

เฉ่าซือไห่จริงๆแล้วแค่อยากจะทำให้พื้นที่สีขาวและพื้นที่สีเขาของหู้ไห่นั้นหวาดหลัว

แต่ทว่าวันนี้ลูกชายตัวเองกลับถูกทำร้าย

ถ้าหากฆ่าเจ้าหยางเฟิงไม่ได้

แล้วทำไมเขาต้องทำให้ตกใจกลัวด้วยล่ะ?

สำหรับคืนงานเลี้ยงวันนี้ กลัวว่ามันจะกลายเป็นแค่เรื่องตลก

โว้ โว้!!

หลังจากเสียงเงียบลง เหล่าบรรดาลูกน้องของพรรคแก๊งเขียวก็ได้ล้อมรอบหยางเฟิงไว้

ใครทุกคนเขาก็รู้ว่า เจ้าเฉ่าซือไห่นั้นมีแรงจูงใจที่คิดจะฆ่า！

คราวนี้แหละ ถึงเวลาของเจ้าหยางเฟิงแล้ว!!!

“เจ้าสำนักหง รับทราบ！”

“ผู้นำตระกูลหลิน รับทราบ！”

“ผู้นำตระกูลหวง รับทราบ！”