บทที่ 189

เมื่อได้ยินเช่นนี้เสือขาวพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย “ครับ ท่านแม่ทัพ!”

“อะไรนะ แกจะทำให้ฉันเสียโฉม!”

ก่อนหน้านี้เย่โหรวโล่งอกเมื่อได้ยินว่าหยางเฟิงจะไม่ฆ่าเธอ

แต่ไม่คิดว่าหยางเฟิงให้เสือขาวทำให้เธอเสียโฉม

สำหรับผู้หญิงรูปร่างหน้าตาสำคัญกว่าชีวิต

เสือขาวหยิบมีดที่แหลมคมออกมาแล้วจ้องไปที่เย่โหรวและพูดด้วยท่าทางน่ากลัว: “ฮ่าฮ่า! สิ่งที่ฉันชอบทำมากที่สุดคือทำลายความงามของผู้หญิง ฉันจะค่อยๆกรีดหน้าคุณ ต่อไปคุณจะได้ไม่กล้าออกไปพบใคร”

สำหรับคนอื่นๆอาจจะสงสาร

แต่สำหรับเสือขาวเขาไม่รู้จักความสงสาร

ในใจเขามีเพียงการเข่นฆ่าเท่านั้น

ผู้หญิงสวยขนาดนี้แต่ทว่าเหมือนแค่หมอกผ่านตา

เมื่อได้ยินคำพูดของเสือขาวเย่โหรวตัวสั่นด้วยความกลัว

ตอนนี้ในสายตาของเธอ เสือขาวเป็นเหมือนปีศาจที่น่าสะพรึงกลัว

เธอตะโกนด้วยความตกใจ: "อย่าเข้ามา! อย่าเข้ามา!"

เมื่อพูดจบเธอก็หันหลังหนี

แต่ว่าเย่โหรวเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอ จะรอดจากมือของเสือขาวได้อย่างไร?

เสือขาวหัวเราะเยาะและรีบวิ่งไปข้างหน้าเย่โหรว

"ได้โปรดปล่อยฉันเถอะ ฉันยินดีจะเป็นม้าเป็นวัวให้นาย!"

เมื่อเห็นว่าหนีไม่พ้นเย่โหรวก็ขอร้องอย่างขมขื่น

“ฮ่าฮ่า! ทำผิดต่อท่านแม่ทัพ ยกโทษให้ไม่ได้!”

ด้วยเสียงหัวเราะที่โหดเหี้ยม มีดในมือของเสือขาวก็กรีดลงไป

อ๊ะ!

เสียงกรีดร้องที่โศกเศร้า ทันใดนั้นใบหน้าของเย่โหรวเต็มไปด้วยเลือด

กรีดครั้งละที

ครั้งละที

อ๊ะ!

อ๊ะ!

อ๊ะ!

...

เสียงกรีดร้องดังขึ้นเรื่อยๆ

สิบนาทีต่อมา

ใบหน้าของเย่โหรวเลือดไหลไม่หยุด

เลือดไหลลงพื้นไม่หยุด