บทที่ 188

ปีศาจดำคำรามเสียงดังและพุ่งทะยานเข้าไปฆ่า

"ฮ่าฮ่าฮ่า ดีมาก!"

เสือขาวหัวเราะเสียงดังและเข้าไปปะทะ

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายต่อสู้อย่างดุเดือดอีกครั้ง เงาที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าก็แวบผ่าน

วินาทีถัดมาหยางเฟิงบีบคอปีศาจดำด้วยมือเดียว

"ท่านแม่ทะ..."

เมื่อเห็นหยางเฟิงเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน เสือขาวก็หยุดด้วยความประหลาดใจ

หยางเฟิงหันไปมองเขาและพูดอย่างโกรธเคือง “แกพูดเรื่องไร้สาระมากไปแล้ว!”

เสือขาวคนนี้เก่งทุกอย่าง แต่ชอบเถียงกับฝ่ายตรงข้ามขณะต่อสู้เสมอ

สู้ก็สู้ จะพูดมากทำบ้าอะไร

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เสือขาวก็หัวเราะอย่างเชื่องช้า

เขาเองก็รู้ข้อเสียข้อนี้ของตัวเองแต่ก็แก้ไม่ได้สักที

“แกเป็นใคร ปล่อยข้า”

ใบหน้าของปีศาจดำแดงก่ำและใช้กำลังทั้งหมดกัดฟันพูด

เขาดิ้นรนอย่างต่อเนื่องแต่ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากนิ้วของหยางเฟิงได้

นิ้วของหยางเฟิงเหมือนเหล็ก ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย

“ฉันเป็นใคร แกไม่สมควรรู้!”

"กร๊อบ!"

หยางเฟิงพูดอย่างเฉยเมยจากนั้นก็ขยับนิ้วเล็กน้อย

ได้ยินเพียงเสียงกร๊อบ คอของปีศาจดำถูกเขาบิดหักทันที

ใบหน้าของปีศาจดำเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ เขาคิดว่าต่อหน้าหยางเฟิงเขาไม่มีแม้แต่แรงที่จะสู้ราวกับเด็ก

เขาไม่คิดว่าหยางเฟิงจะฆ่าเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ!

บูม!

หลังจากฆ่าปีศาจดำแล้ว หยางเฟิงก็โยนเขาลงพื้นโดยไม่แม้แต่จะมอง

ดูเหมือนคนที่เขาฆ่าไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์ แต่เป็นแค่ไก่ตัวหนึ่ง!

หลังจากนั้นดวงตาของหยางเฟิงเป็นประกายและหันไปมองเย่โหรว！

"แก……"

เย่โหรวตะลึงเมื่อเห็นหยางเฟิงฆ่าปีศาจดำได้อย่างง่ายดาย