บทที่ 193

เขาไม่ได้เป็นเพียงคนที่อาวุโสสูงสุด แก่ที่สุดเท่านั้น แต่ยังเป็นหัวหน้าหมู่บ้านของหมู่บ้านตระกูลเย่ มีเกียรติภูมิสูงมากในท้องถิ่น

เย่หลงกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าว่า “ฉันขอประกาศว่า เซ่นไหว้บรรพบุรุษของตระกูลเย่เริ่มต้นขึ้น!”

เปรี้ยงๆ!

เสียงพูดจบลง

เสียงประทัดดังขึ้นไม่ขาด

แม้ว่าเย่หลงจะอายุร้อยปี แต่ยังคงดูเหมือนมังกรผยองเสือผงาด คำพูดเต็มไปด้วยพลัง

คนที่ไม่รู้ ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเขาอายุหนึ่งร้อยปีแล้ว!

“ที่รัก คึกคักจังเลย!”

แม้แต่เย่เมิ่งเหยียนก็ยังได้บรรยากาศที่มีชีวิตชีวานี้ดึงดูดแล้ว

เธออาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ ไม่เคยเห็นสถานการณ์ที่มีชีวิตชีวาเช่นนี้มาก่อน

เมื่อเห็นเย่เมิ่งเหยียนมีความสุขมากขนาดนี้ รอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยางเฟิง

โฮง!

ในขณะที่ทุกคนยิ้มแย้มแจ่มใส ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมา

ทุกคนเงยหน้ามองไป

เห็นรถไถดินสามคันวิ่งเข้ามาอย่างดุดัน

ข้างหลังรถไถดิน ยังมีรถตู้สี่หรือห้าคันตามมา

ฟิ้ว!

ในไม่ช้า ผู้ชายหน้าตาดุร้ายหลายสิบคนมือถือกระบองลงมาจากรถตู้

เห็นถึงตรงนี้

ชาวบ้านแต่ละคนสีหน้าขาวซีด

ในหมู่พวกเขามีชายหัวโล้นเดินออกมา ดูชาวบ้าน พูดอย่างดุเดือดว่า: "เมื่อสามเดือนที่แล้ว ฉันให้กำหนดเวลาสุดท้ายให้พวกแกแล้ว วันนี้ก็คือวันย้ายถิ่นฐานของพวกแก แต่คุณไม่เพียงไม่ย้ายไปที่อื่น แต่กลับอยู่ที่นี่เล่นร้องเพลง พวกแกคือไม่เอาจางต้าพ่าวฉันไว้ในสายตาเหรอ‌?”

ได้ยินเช่นนี้ ชาวบ้านในหมู่บ้านตระกูลเย่เผยอาการประหม่าทีละคน

หยางเฟิงถามด้วยความสงสัย "พ่อ นี่มันเรื่องอะไรกัน‌?”

เย่ไห่พูดอย่างสีหน้าเคร่งขรึม: "เมื่อกี้ฉันปู่น้อย เขาบอกว่าหมู่บ้านตระกูลเย่ถูกเจ้านายใหญ่ในอำเภอเมืองถูกใจ ตีอยากจะสร้างรีสอร์ท เจ้านายใหญ่นี้ให้ชาวบ้านหมู่บ้านตระกูลเย่ย้ายออก แต่ชาวบ้านหมู่บ้านตระกูลเย่ ลาจากแผ่นดินบ้านเกิดยาก ไม่อยากจากที่นี่ไป……”