บทที่ 197

จางต้าพ่าวไม่กล้าปิดบังอะไร รีบกล่าวว่า: "เถ้าแก่หม่าคนนี้ชื่อหม่าเถิง ตอนนี้เขาอยู่ในบริษัทอสังหาริมทรัพย์หม่าซื่อในอำเภอเมือง……”

“ไป พาฉันไปหามัน!”

พูดคำนี้จบ หยางเฟิงยกจางต้าพ่าวทั้งคนขึ้นมา

จางต้าพ่าวพูดด้วยสีหน้าตะลึงงัน： “เอ่อ แกจะไปหาเถ้าแก่หม่า?”

หยางเฟิงกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา: “ถูกต้อง!นายจะพาฉันไปหาเขา ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่านาย!”

จางต้าพ่าวเปิดปากอยากจะพูด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

หยางเฟิงดุร้ายเช่นนี้ คนเดียวสามารถล้มลูกน้องของตัวเองสิบกว่าคนได้

ขณะนี้ในใจของเขา ทำได้เพียงสวดภาวนาเพื่อหม่าเถิงอย่างเงียบๆแล้ว

ใครให้เขากล้าหาเรื่องคนโหดร้ายอย่างนี้

ดูเหมือนว่าครั้งนี้ร้ายมากกว่าดีแล้ว!

เมื่อเห็นว่าหยางเฟิงกำลังจะไปหาหม่าเถิงจริงๆ เย่เมิ่งเหยียนถามว่า "หยางเฟิง คุณจะไปหาหม่าเถิงเพื่อคิดบัญชีจริงๆเหรอ?”

เย่ไห่ก็ยังเกลี้ยกล่อม: “หยางเฟิงฉันว่าเรื่องนี้ ฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เรื่องน้อยดีกว่าเรื่องเยอะ!”

“ใช่ๆ!ในเมื่อเราก็ยังไม่ได้เสียหายอะไร เรื่องนี้ก็ปล่อยอย่างนี้ไปเถอะ”

“หม่าเถิงนี้มีอำนาจมากในอำเภอเมืองของเรา เรียกได้ว่าเป็นเผด็จการ ฉันว่าอย่าทำให้เขาขุ่นเคืองจะดีกว่า!”

“พวกเราได้รับความไม่เป็นธรรมนิดหน่อยไม่เป็นไร แต่ถ้าคุณเกิดเรื่องอะไรขึ้น ในใจของเราก็จะไม่สบาย”

เมื่อเห็นเช่นนี้ ชาวบ้านรอบๆ ก็เริ่มพูดโน้มน้าว

พวกเขาทั้งหมดเป็นชาวบ้านเรียบง่ายและใจดี ไม่อยากเห็นหยางเฟิงมีส่วนเกี่ยวข้องเพราะเรื่องของตัวเอง

ในเมื่อเรื่องนี้ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหยางเฟิงตั้งแต่แรก เขาไม่จำเป็นต้องทนรับภัยที่ไม่ได้ก่อนี้

หยางเฟิงมองดูชาวบ้านทั้งหมดและกล่าวว่า "ในเมื่อ เรื่องนี้ผมได้พบแล้ว ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด!พวกคุณไม่ต้องกังวล ผมจะหาความยุติธรรมให้พวกคุณอย่างแน่นอน!"

ได้ยินเช่นนี้

ชาวบ้านของหมู่บ้านตระกูลเย่รู้สึกตื้นตันมาก

เพื่อบังคับให้พวกเขาย้ายออกไป หม่าเถิงคือทำทุกอย่างที่ทำได้

นอกจากจะปล่อยให้จางต้าพ่าวข่มขู่พวกเขาแล้ว ยังตัดไฟตัดน้ำ ไม่อยากให้ทุกคนอยู่ต่อไปได้จริงๆ!

ถ้าไม่ใช่เพราะหยางเฟิงออกมือในครั้งนี้ เกรงว่าจางต้าพ่าวจะพาคนไป ใช้รถไถถล่มบ้านของทุกคนแน่นอน