บทที่ 196

เมื่อเผชิญหน้ากับรถไถตรงหน้า ใบหน้าหยางเฟิงไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย

ซู่!

ทันใดนั้น หยางเฟิงก็หายไปกับที่

เมื่อเห็นหยางเฟิงหายไปอย่างกะทันหัน จางต้าพ่าวก็ผงะไปครู่หนึ่ง

ยังไม่รอเขาตอบสนองมา จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้น

เพิ่ง!

กระจกที่นั่งคนขับของรถไถ แตกด้วยหมัดเดียวของหยางเฟิง

หยางเฟิงยื่นมือออกมา คว้าจางต้าพ่าวโดยตรงออกจากที่นั่งคนขับ

“ปล่อยฉัน!ปล่อยฉัน!”

จางต้าพ่าวทั้งคนก็ใกล้จะบ้าแล้ว

เขาคิดไม่ถึง ความเร็วของหยางเฟิงจะเร็วได้ขนาดนี้

เขายังไม่ทันตอบสนองมา หยางเฟิงก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาแล้ว!

นี่ยังเป็นคนอยู่เหรอ?

ไม่ว่าจางต้าพ่าวจะดิ้นรนอย่างไร เขาก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้

มือของหยางเฟิงราวกับคีมคีบเหล็ก จับคอของเขาไว้แน่น เขารู้สึกเหมือนกำลังหายใจไม่ออกแล้ว!

เขามองไปที่หยางเฟิงอย่างตื่นตกใจและถาม： “แกอยากจะทำอะไรกันแน่?”

พรึ่บ!

หยางเฟิงไม่ได้พูด โยนจางต้าพ่าวลงบนพื้นโดยตรงอย่างแรง

โอ๊ย!

จางต้าพ่าวร้องออกมา

เขารู้สึกเหมือนกับว่ากระดูกทั้งหมดในร่างกายใกล้จะสลายแล้ว

หยางเฟิงก้าวไปข้างหน้า เหยียบบนตัวจางต้าพ่าวด้วยเท้าข้างหนึ่ง ถามอย่างเย็นชาว่า “บอกมา ใครสั่งให้นายมารื้อถอนบ้านของชาวบ้าน?”

จางต้าพ่าวกัดฟันและพูดว่า “แกอย่างมาซี้ซั่วนะ ฉันบอกแก แกอย่างนี้คือละเมิดกฎหมาย ถ้าคุณกล้ามาซี้ซั่ว ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ!”

ได้ยินเช่นนี้ หยางเฟิงโกรธจนหัวเราะ

บางคนถ้าคุณให้เหตุผลกับพวกเขา พวกเขาจะเล่นลูกไม้หน้าด้านๆกับคุณ!

คุณเล่นลูกไม้หน้าด้านๆกับเขา เขาก็ใช้เหตุผลกับคุณ!

รับมือกับคนต่ำช้าอย่างนี้ มีเพียงคำเดียว ตี!

หยางเฟิงไม่ได้พูดอะไรไร้สาระ บนเท้าออกแรงเล็กน้อย

สีหน้าของจางต้าพ่าวแดงก่ำขึ้นทันที