บทที่ 195

มีเพียงใช้กำลังกับพวกมัน ถึงสามารถสยบพวกมันได้!

และลูกเขยของตัวเอง ดูเหมือนจะใช้กำปั้นได้มีเหตุผลดีที่สุด!

จางต้าพ่าวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด: "อ้า!มือของฉัน!แกไอ้สารเลว แกกล้าหักมือฉัน!"

เขามองไปที่หยางเฟิง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“คนมา ตีมันให้ตาย!”

จางต้าพ่าวคำรามด้วยความโกรธ

“ฆ่ามัน!”

หนึ่งคำสั่ง

อันธพาลที่ถือไม้ควงนับสิบพุ่งไปยังหยางเฟิง

เห็นถึงตรงนี้

ชาวบ้านเหล่านั้น แต่ละคนแสดงสีหน้าตกใจกลัว

เวลาเดียวกัน ก็เต็มไปด้วยความกังวลต่อหยางเฟิง

“ไอ่หนุ่ม แกรีบหนีเถอะ!”

“ใช่ นายคนเดียวไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา!”

“เร็วเข้า ถ้ายังไม่ไปก็สายเกินไป!”

……

ชาวบ้านเหล่านี้รู้ว่าจางต้าพ่าวแข็งแกร่งเพียงใด

หาก หยางเฟิงตกอยู่ในมือของจางต้าพ่าว จะต้องถูกทุบตีตายอย่างแน่นอน

สำหรับพวกอันธพาลเหล่านี้ หยางเฟิงไม่ได้เอาไว้ในสายตาแม้แต่น้อย

คนพวกนี้ต่อกรกับคนทั่วไปยังได้

ต่อกรกับตัวเอง……หึหึ นั่นก็คือเรื่องตลกจริงๆ!

ซู!

ไม่พูดไร้สาระใดๆ หยางเฟิงทั้งคนพุ่งเข้าไป

เมื่อเห็นหยางเฟิงคนเดียวต่อกรกับสิบกว่าคน

ชาวบ้านทั้งหมดใจสั่นขวัญเเขวนในทันใด

ในขณะเดียวกัน เย่หลงสีหน้าไม่เปลี่ยน หรี่ตามองแผ่นหลังที่เดินจากไปของหยางเฟิง

เพล้ง!

เพล้ง!

เพล้ง!

……

เวลาไม่ถึงสิบวินาที

พวกอันธพาลหลายสิบคนล้มลงกับพื้น แต่ละคนร้องด้วยความเจ็บปวด

"นี้……‌”

เมื่อเห็นเช่นนี้ ชาวบ้านทุกคนก็ตกตะลึง

ในโลกนี้จะมีคนที่มีแข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร?

หนึ่งคนสู้สิบกว่าคน และไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่น้อย!