บทที่ 209

แต่ว่าตอนนี้ เขาทราบแล้ว

แม้จะเป็นแค่มดหนึ่งตัว แต่ถึงเวลาแล้วก็สามารถที่จะเป็นภัยใหญ่ต่อตนเองได้

หากถอนหญ้าไม่ถอนโคน ถึงเวลามันก็จะกลับมาเติบโตอีกครั้ง ก็เหมือนกับการกลับมาเพื่อแก้แค้น

มองดูรอบนี้ ไม่ว่าจะเป็นแค่มดหรือสิงโต ยังไงก็ต้องถอนรากถอนโคน!

“ไม่! นี่ไม่ใช่ความผิด นี่มันเป็นอาชญากรรมชัดๆ!”เสือขาวพูดพลางร้องไห้ไป

เมื่อเกิดขึ้นอย่างนี้ ภายในใจเขารู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก

หยางเฟิงพูดอย่างเรียบๆ “พวกเจ้าลุกขึ้นเถอะ!”

“รับทราบ ท่านแม่ทัพ!”

ทั้งสองคนไม่กล้าจะขัดคำสั่งหยางเฟิง จึงรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

หยางเฟิงพูดพร้อมในตาที่เต็มไปด้วยความหมาย “พอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ตอนนี้ข้าเข้าใจเหตุผลหนึ่งแล้ว…”

เขาไม่พูดว่าเหตุผลอะไร เสือขาวและหม่าตงก็ไม่กล้าถาม

หยางเฟิงมองไปที่เสือขาวและหม่าตงด้วยสายตาเฉียบคม ก่อนเอ่ย “หลังจากเรื่องนี้แล้ว! ข้ามีเรื่องจะให้พวกเจ้าทำ ข้าจะให้พวกเจ้าสร้างเมืองเหล็ก ข้าไม่อนุญาตที่จะให้เรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นซ้ำ หากมีอีกล่ะก็ ให้พวกเจ้าพาพวกเขามาพบข้าเอง!”

“รับทราบ!”

ได้ยินดังเช่นนี้ ภายในใจทั้งสองคนก็แอบหวั่น

เมืองเหล็ก ความหมายนี้คือเมืองที่ทำด้วยเหล็ก

หยางเฟิงคงต้องการที่จะเปลี่ยนให้ตงไห่ ให้เปลี่ยนเป็นเมืองที่ทำมาจากคุกเหล็กที่ไม่สามารถที่จะทำลายได้

ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็ไม่สามารถที่จะมาทำเรื่องชั่วร้ายในเมืองตงไห่ได้

และเมืองตงไห่ก็ไม่อนุญาตให้ใครมาทำเรื่องชั่วร้ายที่นี่

กริ๊งๆ!

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของหยางเฟิงก็ดังขึ้น

หยางเฟิงหยิบขึ้นมา ก่อนจะพูดและยิ้มอย่างเยือกเย็น “เจี้ยนเฟิง!”

“ หึหึ!”

เมื่อในโทรศัพท์แสดงขึ้นว่าคือเจี้ยนเฟิง เขาก็ยิ้มอย่างเบาๆหนึ่งที

“หยางเฟิง เจ้าที่มันเก่งสุดยอดจริงๆ เร็วขนาดนี้รู้ได้อย่างไรว่านี่คือข้า!”

หยางเฟิงพูดเรียบๆ“ไม่ต้องมาพูดไร้สาระ เจ้าจะเอาอย่างไรถึงเจ้าจะยอมปล่อยตัวลูกสาวข้า?”