บทที่ 210

“น่ารังเกียจ！”

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของหยางเฟิงก็เปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด

เจ้าเจี้ยนเฟิง ความรู้สำหรับการป้องกันการสืบค้นหามันช่างเก่งจริงๆ！

เมื่อมองที่เขาลักพาตัวลูกสาวข้าในครั้งนี้ น่าจะเป็นการวางแผนมานานแล้ว

เสือขาวพูดอย่างเสียงเยือกเย็น “ท่านแม่ทัพ ！ท่านจะให้ข้าระดมกำลังพลทหารให้หรือไม่”

หยางพั่นพั่นเป็นใครกันแน่?

เป็นลูกสาวของเทพหยางเฟิง?

เจ้าหญิงน้อยแห่งประเทศ!

เจี้ยนเฟิงบังอาจลักพาตัวคุณหนูหยางพั่นพั่น จะต้องให้มันมารับโทษ!

หยางเฟิงครุ่นคิด ก่อนจะพูดพร้อมพยักหน้า “ช่างมันเถอะ! หลังจากนี้สามวัน ข้าจะไปพบเจ้าเจี้ยนเฟิงที่เกาะเจียงซินด้วยตนเอง”

เสือขาวพูดอย่างลังเล “แต่ว่า ข้าเกรงว่าเจ้าเจี้ยนเฟิงจะทำร้ายคุณหนูพั่นพั่น”

“ไม่ต้องกลัวไป! ถ้าหากเจ้าเจี้ยนเฟิงมันฉลาดล่ะก็ มันรู้ดีว่าต้องทำอย่างไง”

“ท่านแม่ทัพ นี่มัน……”

เสือขาวอยากจะพูดต่อ แต่ทว่าหยางเฟิงพูดตัดบทเขา

เขาพูดเยือกเย็น “เจ้ากับหม่าตงสำหรับหน้าที่ตรงนี้ ข้าให้พวกเจ้าไปสร้างเมืองเหล็กให้กับเมืองตงไห่ ข้าไม่อยากให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก”

“รับทราบ!”

เสือขาวและหม่าตง ไม่กล้าที่จะขัดขืนกับคำสั่ง จึงทำได้แต่รับทราบและหันหันหลังไปจัดการ!

ทันใดนั้น

เมืองตงไห่ก็ได้เกิดเสียงดังขึ้น

ทรัพยากรจำนวนมหาศาลนับพันล้าน เงิน จำนวนคน ระดมมาทั้งหมด!

หยางเฟิงยืนอยู่กับที่ ก่อนจะหรี่ตาและพึมพำ “เจี้ยนเฟิง ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง…”

หลังจากเสียงสิ้นสุดลง โทรศัพท์ในมือของเขาก็แตกเป็นผง

ชานเมืองของเมืองตงไห่

ในสถานที่โรงงานอุตสาหกรรมร้าง

สถานที่นี้มีแทบจะไม่มีผู้คน

ที่แม้แต่คนจรจัดก็แทบจะไม่มีอยู่ในสถานที่แห่งนี้

ในตอนนี้

ในโรงงานร้าง หยางพั่นพั่นนั้นโดนจับมัดแขนมัดขา และถูกจับนั่งไว้กับพื้น

เธอเบิกตามองกว่าไปที่เจี้ยนเฟิง ก่อนจะถามด้วยความสงสัย “คุณลุง ทำไมคุณลุงต้องจับหนูด้วย? คุณลุงมีปัญหากับพ่อของหนูใช่มั้ยคะ?”

เจี้ยนเฟิงมองไปที่หยางพั่นพั่น ก่อนจะส่งสายตาอย่างที่อดไม่ได้

ถึงแม้ในช่วงเวลานี้เขาจะอยู่กับหยางพั่นพั่นในช่วงระยะเวลาสั้นๆ