บทที่ 211

เวลานี้หยางเฟิงก้าวเท้ายาวออกจากคฤหาสน์แล้ว

“ท่านแม่ทัพผมจัดการเรียบร้อย”

เสือขาวยืนกล่าวหน้าประตูคฤหาสน์อย่างนอบน้อม

“อืม”

หยางเฟิงพยักหน้าไม่ได้พูดอะไรจากนั้นก็ขึ้นรถฮัมเมอร์

โครม！

เพียงชั่วอึดใจเดียวรถฮัมเมอร์นับร้อยคันก็แล่นอยู่บนท้องถนน……

เกาะเจียงซิน

คือเกาะไร้คนแห่งหนึ่งในตงไห่

ตั้งอยู่ในถิ่นทุรกันดารไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรผ่านไปมา

บนชายฝั่งทะเลที่ไม่ห่างจากเกาะเจียงซินรถฮัมเมอร์นับร้อยคันจอดอยู่ตรงนั้น

เหล่าทหารในเครื่องแบบเต็มยศยืนรอคอยคำสั่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เสือขาวถาม“ท่านแม่ทัพครับจะให้ผมนำกำลังบุกเข้าไปไหมครับ？”

หยางเฟิงส่ายหัว“ไม่ต้องจัดเรือเร็วให้ฉันลำหนึ่ง”

“ครับ”

เสือขาวไม่กล้าชักช้า

เรือเร็วแล่นมาในเวลาอันรวดเร็ว

หยางเฟิงขึ้นเรือเร็วกล่าวกับเสือขาวว่า“พวกนายรออยู่ที่นี่ถ้าไม่มีคำสั่งจากฉันก็อย่าทำอะไรโดยพลการ！”

ได้ยินดังนั้นใบหน้าเสือขาวพลันเผยความลังเลระคนความเป็นห่วง

เจี้ยนเฟิงในยามนี้เปรียบเสมือนสุนัขไร้บ้านพฤติกรรมชั่วร้ายมาก

การที่หยางเฟิงเดินทางไปคนเดียวจึงไม่รู้ว่าจะโชคดีหรือเคราะห์ร้าย！

“ท่านแม่ทัพ...”

“พอแล้วอย่าพูดมากเลย”

ไม่รอเสือขาวพูดจบ

หยางเฟิงก็ขับเรือเร็วแล้วมุ่งหน้าไปสู่เกาะเจียงซินคนเดียว

สิบนาทีต่อมา

หยางเฟิงก็มาถึงเกาะเจียงซิน

เมื่อขึ้นมาบนเกาะ

เจี้ยนเฟิงห้อยดาบเล่มยาวไว้ด้านหลังแผ่รังสีพิฆาตทั่วเรือนร่าง

และผู้ที่ยืนข้างเจี้ยนเฟิงคือหยางพั่นพั่น

ยามนี้ไม่มีสิ่งพันธนาการตัวหยางพั่นพั่นอาทิเชือกเลยสักชิ้น

“คุณพ่อ”

เมื่อเห็นหยางเฟิงหยางพั่นพั่นก็ตะโกนเรียกด้วยความดีใจจากนั้นก็วิ่งไปหาผู้เป็นพ่อ

เจี้ยนเฟิงไม่ได้พูดและไม่ได้ขัดขวางใดๆ

ดวงตาทั้งสองคู่ของเขาจ้องแบบไม่ละสายตาหยางเฟิง

ในสายตาเขามีเพียงหยางเฟิงคนเดียว！