บทที่ 214

“ท่านแม่ทัพไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”

เสือขาวเข้าใกล้หยางเฟิงก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง

หยางเฟิงไม่ตอบเสือขาวก้มหน้ามองศพเจี้ยนเฟิงปราดหนึ่งใบหน้าเผยความตกตะลึงออกมา

“เขาตายแล้วเหรอครับ?”

ถึงแม้เจี้ยนเฟิงสมควรตาย

ทว่าเสือขาวดูออกว่าเจี้ยนเฟิงไม่ได้ตายในเงื้อมมือท่านแม่ทัพหากแต่เป็นการฆ่าตัวตาย！

“เอาศพเขาไปฝัง”

สิ้นเสียงหยางเฟิงก็หมุนกายจากไปแบบไม่เหลียวหันมอง

ทว่าร่างเงาของเขากลับปกคลุมไปด้วยความเศร้าสลดใจ……

ตั้งแต่ครั้นโบราณกาลวีรบุรุษมักจะเห็นคุณค่าของผู้ที่มีคุณสมบัติเป็นวีรบุรุษทั้งสิ้น！

ถึงเจี้ยนเฟิงจะเป็นศัตรูของเขาทว่าอีกฝ่ายก็เป็นวีรุบุรุษโดยแท้จริง！

เสือขาวออกคำสั่ง“พวกนายแบกเขากลับไปฝัง！”

เหล่าทหารยกศพเจี้ยนเฟิงกลับไปอย่างเร็วไว

ผ่านไปสักพัก

ความเงียบสงัดเข้ามาครอบงำเกาะเจียงซินอีกครั้ง

จากนั้นฝนก็ตกปรอยๆเม็ดฝนลอยละลิ่วไปสัมผัสต้นไม้ใบหญ้า……

หลายวันต่อจากนั้น

หยางเฟิงก็ใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับภรรยาและลูกที่บ้าน

เมื่อประสบเหตุการณ์เช่นนี้เขาจึงเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยของครอบครัวให้สูงขึ้นกว่าเดิม

หยาเฟิงจัดหาบอดี้การ์ดชั้นดีให้กับเย่เมิ่งเหยียนหยางพั่นพั่นและเย่ไห่โดยกำชับให้ปกป้องยี่สิบสี่ชั่วโมง

แม้แต่หลันซินเขายังแอบส่งคนไปคุ้มครองลับๆอีกด้วย

“สร้างเมืองเหล็กไปถึงไหนแล้ว？”

หยางเฟิงนั่งบนโซฟามองเสือขาวกับหม่าตงปราดหนึ่งก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เสือขาวเร่งตอบทันควัน“ท่านแม่ทัพครับผมได้สั่งการให้หน่วยงานรัฐทุกฝ่ายของตงไห่ดูแลอย่างเคร่งครัดแล้วครับหากคนแปลกหน้าเข้าตกไห่ก็ต้องผ่านการตรวจสอบก่อนครับเวลาเดียวกันผมก็ได้แจ้งให้กรมตำรวจลาดตระเวนรักษาความปลอดภัยยี่สิบสี่ชั่วโมงครับ！”