บทที่ 215

หยางเฟิงยิ้มถาม“ที่รักช่วงนี้งานเป็นยังไงบ้าง？”

เย่เมิ่งเหยียนเอ่ย“ตอนนี้ทางหู้ไห่มั่นคงดีบริษัทจึงไม่มีปัญหาอะไร”

หลังจากแก๊งเขียวดับสูญสำนักหงก็กลายเป็นผู้มีอิทธิพลเจ้าใหญ่ในหู้ไห่ทันที

เมื่อได้รับความช่วยเหลือจากสำนักหงเฟิงเมิ่งกรุ๊ปจึงเข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว

หยางเฟิงยิ้มน้อยๆถามว่า“คิกคิก！บริษัทไม่มีปัญหาอะไรงั้นพวกเราก็ออกไปเที่ยวหน่อยดีไหม？”

เย่เมิ่งเหยียนถามด้วยความสงสัย“เที่ยว？ไปเที่ยวที่ไหนเหรอ？”

“จินหลิง！”

หยางเฟิงตอบเสียงเรียบๆ

“จินหลิงเหรอ?”ดวงตาเย่เมิ่งเหยียนสว่างวาบ“ดีค่ะจินหลิงเป็นเมืองหลวงของหกราชวงศ์คือถิ่นรักษาวัฒนธรรมเก่าแก่ในภาคใต้และปัญญาชนของทุกยุคทุกสมัยก็ประวัติตรงนั้นเยอะมากด้วย”

หยางเฟิงยิ้มเอ่ย“ถ้าคุณไม่มีปัญหางั้นอีกเจ็ดวันพวกเราไปที่จินหลิงกัน！”

เย่เมิ่งเหยียนเอ่ยเสียงระรื่น“ตอนนี้เฟิงเมิ่งกรุ๊ปเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วเป้าหมายต่อไปคือจินหลิงการท่องเที่ยวครั้งนี้ก็ถือโอกาสสำรวจไปด้วยเลย”

หยางเฟิงส่ายหน้าด้วยความจนปัญญา

นับวันภรรยาของเขาก็ยิ่งเหมือนหญิงแกร่งขึ้นทุกที

คาดว่าอีกหน่อยเขาที่เป็นเขยแต่งเข้าบ้านคงต้องกลายเป็นผู้ชายแมงดาแน่！

“ที่รักผมเห็นคุณเหนื่อยๆงั้นผมนวดให้นะ”

ทันใดนั้นหยางเฟิงปริปากพูดกะทันหัน

เย่เมิ่งเหยียนพยักหน้า“ดีจัง”

จากนั้นหยางเฟิงก็เริ่มนวดให้เย่เมิ่งเหยียน

“สบายจังเลย！”

เย่เมิ่งเหยียนอดพูดเสียงเบาไม่ได้

หยางเฟิงใช้แรงนวดได้พอเหมาะทำให้สบายทั้งกายและใจ

บางครั้งเย่เมิ่งเหยียนก็อดสงสัยไม่ได้ว่า

ห้าปีที่หยางเฟิงหายตัวไปคือไปเป็นทหารหรือไปเป็นหมอนวดกันแน่！

เย่เมิงเหยียนใบหน้าสดใสสวยงามออกมาแบบไม่ยั้ง

หัวใจหยางเฟิงไหวหวั่น

ภรรยาของเขาทำให้เขาหลงจนหัวปักหัวปำเลยทีเดียว