บทที่ 219

“ห้ะ”

ได้ยินดังนั้นเฉ่าซือไห่กับเฉ่าปิงต่างพากันอึ้ง

พวกเขามาจินหลิงก็เพื่อให้แก๊งฟ้าดินช่วยชิงหู้ไห่คืน

แต่ตอนนี้เฉินป้าเซียนจะให้สี่ตระกูลใหญ่เป็นเจ้าถิ่นในหู้ไห่

แล้วพวกเขามาที่นี่ทำไม？

มาปูทางให้คนอื่นเหรอ？

เฉ่าซือไห่ทำหน้ากลัดกลุ้ม“ท่านบอสครับ……”

เฉินป้าเซียนโบกมือ“เฉ่าซือไห่อย่าได้กังวลไปฉันก็แค่ใช้กลถ่วงเวลาทหารเท่านั้นฉันจะให้สี่ตระกูลใหญ่สู้กับสำนักหงก่อนถึงเวลานั้นพวกเราก็แค่นั่งเก็บผลประโยชน์ฉันจะช่วยแก๊งเขียวของพวกนายชิงหู้ไห่กลับมาเอง”

ได้ยินดังนั้นเฉ่าซือไห่ก็ใบ้กิน

เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าถึงเวลานั้นเฉินป้าเซียนจะรักษาคำพูด？

แต่เรื่องมาถึงตรงนี้เขายังพูดอะไรได้อีก？

เมื่ออยู่ใต้ร่มเงาคนอื่นจำต้องยอมก้มหัวเป็นธรรมดา

เห็นเฉ่าปิงไม่พูดจาเฉินป้าเซียนก็หัวเราะเสียงเย็น“ทำไมเหรอ？นายไม่อยากทำงานให้ฉันเหรอ？”

เฉ่าปิงลังเลชั่วครู่“ท่านบอสครับผมไม่ค่อยมีความสามารถเกรงว่าจะทำให้ท่านผิดหวังครับ”

หู้ไห่ในตอนนี้ไม่ใช่ใต้หล้าของแก๊งเขียวอีกต่อไป

แต่เป็นของสี่ตระกูลใหญ่และสำนักหง

นายน้อยแก๊งเขียวอย่างเขาเดินทางไปยังหู้ไห่ไม่เท่ากับการแกว่งเท้าหาเสี้ยนรนหาที่ตายหรอกหรือ？

เมื่อพินิจความคิดของเฉ่าปิงได้เฉินป้าเซียนก็ยิ้มเจือจาง“นายวางใจเถอะฉันไม่ให้นายไปคนเดียวหรอกเจ้าเงา！”

เมื่อสิ้นเสียง

ก็มีผู้ชายดวงตารูปสามเหลี่ยมเดินออกมาจากมุม

เจ้าเงากล่าวอย่างนอบน้อม“ท่านบอส”

เฉินป้าเซียนมองเขาพร้อมกับเอ่ยว่า“นายไปคุ้มครองเฉ่าปิงที่หู้ไห่”

เจ้าเงาพยักหน้าหงึกงัก“ครับท่านบอส”

จากนั้นเฉินป้าเซียนก็มองไปยังเฉ่าปิง“เมื่อมีเจ้าเงาปกป้องนายนายคงหายห่วงแล้วใช่ไหม？ถ้านายทำภารกิจนี้เสร็จฉันจะให้นายเป็นรองหัวหน้าแก๊งเขียว！”

ได้ยินดังนั้นเฉ่าปิงก็เบิกบานยิ่งนัก“ขอบคุณครับบอส”

ถึงแม้เขาจะเป็นนายน้อยแห่งแก๊งเขียว