บทที่ 267

จะจบแบบนี้

เขาไม่ยอม!

หยางเฟิงจ้องเขม็งตรงไปที่เฉินป้าเซียนด้วยแววตาที่น่ากลัว

“เฉินป้าเซียนนฐานะผู้นำของแก๊งฟ้าดิน เจ้าได้ทำความชั่วทั่วจินหลิง ประชาชนไม่พอใจแต่ไม่กล้าต่อต้าน วันนี้กรรมของเจ้ามาถึงแล้ว ข้าแนะนำให้เจ้ายกมือขึ้นและยอมแพ้แต่โดยดี เจ้าอาจจะยังมีทางรอด!”

สถานการณ์เงียบกริบ

ทุกคนต่างรอให้เฉินป้าเซียนยอมแพ้

ไม่มีใครสามารถนิ่งได้ในสถานการณ์ที่ศัตรูแข็งแกร่งและตัวเองอ่อนแอ!

ยิ่งไปกว่านั้นเบื้องหลังหยางเฟิงมีเบอร์หนึ่งของจินหลิง

ฮ่าๆๆๆ!

ทันใดนั้น

เฉินป้าเซียนหัวเราะ

หลังจากหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

เขาตะโกนด่าเสียงดัง: “หยางเฟิงเจ้าอย่ามาหลอกข้า เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กอายุ 3 ขวบหรือ ข้ารู้ว่าข้าทำอะไรไปบ้าง ต่อให้ยิงข้าสิบครั้งข้าก็ไม่ทำ ให้ข้ายอมแพ้ก็เท่ากับให้ข้าไปตาย!”

อยู่บนบัลลังก์ผู้นำมาหลายปี

เฉินป้าเซียนใช้อำนาจในทางที่ผิดมาตลอด

เขารู้ว่าทันทีที่เขายอมแพ้ จุดจบเดียวของเขาคือความตาย!

ดังนั้นเขายอมสู้จนตัวตายดีกว่ายอมแพ้

เมื่อเห็นว่าเฉินป้าเซียนไม่ยอมแพ้ ดวงตาของหยางเฟิงก็เย็นชามากขึ้น: "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยม"

พูดจบเขาก็โบกมือ

ทันใดนั้นกลุ่มทหารติดอาวุธหนักล้อมเข้าไป

“ข้ายอมแพ้!”

ไม่รู้ว่าใครตะโกนเสียงดัง

สมาชิกคนหนึ่งของแก๊งฟ้าดิน วางอาวุธในมือลงแล้วยกมือขึ้นยอมแพ้

“ข้าก็ยอมแพ้!”

“อย่ายิง ข้ายอมแพ้!”

“ข้าก็ยอมแพ้!”

...

ไม่นานสมาชิกแก๊งฟ้าดินก็ยอมแพ้ทีละคน

เมื่อเผชิญหน้ากับหยางเฟิงที่ทรงพลัง พวกเขารู้ว่าพวกเขามาถึงทางตันแล้ว

ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมแพ้

แม้ว่าจะถูกพิพากษาลงโทษ แต่อาจจะยังมีโอกาส!

"ฮ่าๆๆๆๆๆ!"

เมื่อเห็นลูกน้องของตัวเองที่ยอมแพ้ทีละคน

เฉินป้าเซียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง!

“สวะ! ไอ่พวกสวะ! แก๊งฟ้าดินไม่มีคนขี้ขลาดอย่างพวกเจ้า…”