บทที่ 283

เมื่อได้ยินเช่นนี้

เพื่อนคนอื่นๆก็แสดงสีหน้าเย้ยหยัน

เย่เมิ่งเหยียนตกตะลึง

เธอรู้จักผู้หญิงคนนี้ หล่อนชื่อหลินน่า

ในสมัยเรียนวิทยาลัย ทั้งสองเป็นเพื่อนร่วมห้องในหอพัก

แต่หลินน่าอิจฉาความงามของเย่เมิ่งเหยียนมาตลอด

ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเลยไม่ค่อยดี

เย่เมิ่งเหยียนจำต้องบอกความจริงไป: "เดิมทีฉันขับรถมา แต่รถเสียกลางทาง ไม่มีทางอื่นและเพื่อที่จะมาให้ทันเวลา ก็เลยต้องขี่จักรยาน..."

ก่อนที่เย่เมิ่งเหยียนจะพูดจบ

หลินน่าเยาะเย้ยและพูดว่า: "เอาล่ะ!เย่เมิ่งเหยียน อย่ามาโม้! เธอเหรอคู่ควรที่จะขับรถมา? เธอคิดว่าเธอยังคงเป็นคุณหนูคนโตของตระกูลเย่เหรอ? พวกเราไม่มีใครไม่รู้ว่าตระกูลเย่หาเรื่องของบุรุษที่ร่ำรวยที่สุดในหม่าตงและถูกกำจัดสลายหายไปแล้ว และตอนนี้เธอเป็นนกฟีนิกซ์ที่รกร้างสู้ไม่ได้แม้กระทั่งไก่บ้าน!”

"ฮ่าๆๆๆ!"

พูดจบ

เพื่อนร่วมชั้นก็หัวเราะดัง!

เย่เมิ่งเหยียนขมวดคิ้ว

หลินน่าคนนี้ตั้งเจาะจงเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แม้ว่าเย่เมิ่งเหยียนจะมีนิสัยที่ดี แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะโกรธเล็กน้อย

แต่ครอบครัวเธอเข้มงวดมาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก และเธอไม่เคยดุใครเลย ดังนั้นเธอจึงสูญเสียคำพูดไปชั่วขณะ!

ณ ขณะนี้.

หยางเฟิงเดินมา!

“ขอโทษภรรยาของฉัน!”

"อะไรนะ?"

หลินน่าตกตะลึง

หยางเฟิงพูดอย่างเย็นชา: "ฉันบอกว่าขอโทษภรรยาของฉัน!"

“ภรรยาของแก? แกบอกว่าเย่เมิ่งเหยียนเป็นภรรยาของแกเหรอ?”

ได้ยินเช่นนี้

หลินน่าหัวเราะในทันใด และเธอก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน: “แกเป็นลูกเขยขยะของตระกูลเย่เหรอ คนจรจัดที่สู้สุนัขไม่ได้?”

ทันใดนั้น

ทุกสายตา

ทั้งหมดมุ่งเน้นไปที่หยางเฟิง!

หยางเฟิงหล่อจริงๆ

หน้าขาวๆผ่านมาตรฐานของชายเกาะผู้หญิงกินจริงๆเลย!

ทุกคนมองเขาด้วยความรังเกียจ!

ณ ขณะนี้