บทที่ 284

เขาไม่ได้คาดคิดว่าหยางเฟิงจะไม่เห็นแก้หน้าเขาแม้แต่น้อย

แต่ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นจำนวนมาก เขาจะทำอะไรไม่ที่ไม่ดีไม่ได้

สีหน้าของหวางชงฟื้นขึ้นอย่างรวดเร็ว

ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เขาพูดกับเย่เมิ่งเหยียน: "เมิ่งเหยียน สามีของเธอค่อนข้างเจ้าอารมณ์นะ! พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน มันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ เธอว่าจบๆเลยดีไหม?"

หยางเฟิงยังคงต้องการจะพูด แต่เย่เมิ่งเหยียนดึงเสื้อผ้าของเขา

เมื่อเห็นเช่นนี้หยางเฟิงก็พ่นลมเย็นชา

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของเย่เมิ่งเหยียน เขาจะไม่หาเรื่องหลินน่าในตอนนี้

มิฉะนั้นคนที่ดูถูกภรรยาของเขา

แม้ว่าหลินน่าเป็นผู้หญิง แต่เธอก็หนีความตายไม่พ้น!

เย่เมิ่งเหยียนพูดด้วยรอยยิ้ม: "ในเมื่อคุณพูดแล้ว ผมจะเห็นแก่หน้าคุณ และลืมเรื่องนี้ไป!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ รอยยิ้มที่พอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหวางชง

แน่นอนว่าการพูดจาของเขายังคงได้ผล

แม้แต่เย่เมิ่งเหยียนยังต้องเห็นแก่หน้าเขา!

หลังจากนั้นหวางชงพูดด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน: "ในเมื่อความเข้าใจผิดได้รับการแก้ไขแล้ว เข้าไปกินข้าวกันเถอะ!"

"ไปกันเถอะ!"

"ครั้งนี้ที่เราได้มาโรงแรมระดับไฮเอนด์แบบนี้เพราะหวางชงจริงๆเลย "

“เราต้องไม่ทำร้ายเจตนาที่ดีของหวางชง!”

ฝูงชนล้อมหวางชงและเข้าไปในโรงแรม

ใบหน้าของหวางชงเต็มไปด้วยความพอใจใน

หยางเฟิงที่เดินอยู่ด้านหลังแล้วส่ายหัว

ความภาคภูมิใจของคนตัวเล็กเป็นเรื่องตลกจริงๆ

เขามองไปที่เย่เมิ่งเหยียนและถามว่า "ที่รัก นี่เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอเหรอ?"

เย่เมิ่งเหยียนก็ไม่รู้ควรพูดยังไง

เมื่อก่อน

เมื่ออยู่ที่มหาลัยทุกคนไม่ได้ดูถูกเหยียดหยามขนาดนี้

แต่ตั้งแต่เข้าสู่สังคม เพื่อนก็กลายเป็นคนเห็นแต่ตัวมากขึ้นทีละคน

ไม่ใสสะอาดอย่างที่เคยเป็น

เย่เมิ่งเหยียนรู้สึกเสียใจที่มาร่วมงานนี้

ทั้งสองเดินตามฝูงชนเข้าไปในโรงแรม

หลินน่าที่อยู่ด้านหลังมองไปที่หยางเฟิงและเย่เมิ่งเหยียนด้วยสายตาสายตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

แค่ลูกเขยไร้ประโยชน์ที่มาอยู่บ้านเมียก็กล้าตบตัวเอง!