บทที่ 290

เธอขอให้หนิวต้าลี่มาที่นี่เพื่อล้างแค้นตัวเอง

ไม่ใช่ให้หนิวต้าลี่มาคุกเข่าต่อหน้าหยางเฟิง!

ก็แค่ผู้ชายที่ให้เมียเลี้ยง จะน่ากลัวอะไร!

เมื่อคิดถึงนี้

หลินน่าก็ดุว่าทันที: “หนิวต้าลี่แกมันไร้ประโยชน์! ปกติแล้วมักจะโม้กับฉัน บอกว่าแกเก่งกาจเพียงใดในตงไห่ แต่ตอนนี้เจอกับไอ้ไร้ประโยชน์อีกคน แต่กลับคุกเข่าต่อหน้าคนอื่น ฉันตาบอดถึงจะชอบแกในตอนนั้น ไอ้โง่.. ."

เมื่อได้ยินแบบนี้

หนิวต้าลี่เงยหน้าขึ้น

เขาสีหน้าเคร่งขรึม ตะโกนด้วยดวงตาที่แดง “หุบปากเดี๋ยวนี้!”

นี่มันตอนไหนแล้ว！

ผู้หญิงโง่คนนี้ยังพูดไปมั่วอีก!

เขาจะตายเพราะผู้หญิงคนนี้จริงๆ!

เมื่อเห็นความโกรธของหนิวต้าลี่หลินน่า ก็ตกใจ

เธอไม่เคยเห็นหนิวต้าลี่บ้าขนาดนี้มาก่อน!

เหมือนหยางเฟิงที่อยู่ตรงหน้าเขา

ไม่ใช่คน

แต่เป็นพระเจ้า!

ณ ขณะนี้

หนิวต้าลี่คุกเข่าต่อหน้าหยางเฟิงเหงื่อออกเหมือนฝน

เขาก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไร

หวางชงเห็นสถานการณ์นี้

ทันใดนั้นก็มีลางสังหรณ์ลางร้ายอยู่ในใจฉัน

หรือว่า

หยางเฟิงเป็นราชาแห่งตงไห่จริง?

เมื่อคิดแบบนี้

หวางชงส่ายหัวอย่างเย้ยหยัน

ถ้าหยางเฟิงเป็นราชาแห่งตงไห่จริง ๆ แล้วเขาจะเป็นลูกเขยที่อยู่บ้านเมียได้ยังไง?

เป็นไปไม่ได้!

เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

หยางเฟิงลูกเขยที่ไร้ค่า ไม่มีทางที่จะเป็นราชาตงไห่!

แม้ว่าจะคิดอย่างนั้น

แต่ในใจของหวางชงมีหมอกควันความกลัวที่ไล่ไม่ไป!

ณ ขณะนี้

หยางเฟิงหันศีรษะมองไปที่หวางชงและถามด้วยรอยยิ้มที่เหมือนจะยิ้ม "เป็นอย่างไรบ้าง ต้องการดำเนินการต่อไหม"

หวางชงพ่นลมเย็นชาและพูดอย่างเหยียดหยาม "อย่าแสร้งทำเป็นผีสัง แกนั่นเหรอจะเป็นราชาแห่งตงไห่ ฉันว่าอะไรหนิวต้าลี่นี่ก็แค่คนโง่ เขาตกใจก็เลยคุกเข่าลง! "

เมื่อได้ยินแบบนี้