บทที่ 291

“ฮ่า ๆ ๆ !”

หวางชงหัวเราะเสียงดังพลางเอ่ย : “คุณอา คุณเข้าใจผิดไปแล้วหรือเปล่า ? พวกเขาคนหนึ่งเป็นคุณหนูที่ตกอับของตระกูลเย่ อีกคนหนึ่งเป็นเขยสวะที่แต่งเข้า จะเป็นคุณหยาง ประธานเย่อะไรนั่นยังไงกัน…… ”

พูดถึงสุดท้าย

จู่ ๆ หวางชงก็พูดต่อไปไม่ได้แล้ว

คอของเขา จู่ ๆ เหมือนถูกคนกักเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น

จากนั้น

จ้องมองหยางเฟิงกับเย่เมิ่งเหยียนด้วยใบหน้าเหลือเชื่อ

สองขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

เผียะ !

ฟ่านเจี้ยนตบหน้าของหวางชงอย่างโหดเหี้ยมไปหนึ่งฉาด พร้อมตะโกนด่าทอ : “ไอ้เจ้าตาไม่มีแวว ยังไม่รีบคารวะคุณหยางกับประธานเย่อีก !”

ครืน !

ได้ยินดังนั้น

ประหนึ่งฟ้าผ่าตอนกลางวันแสก ๆ ลงมาที่ศีรษะของหวางชงเข้าอย่างจัง

ที่แท้

เย่เมิ่งเหยียนเป็นประธานสาวที่เฟิงเมิ่งกรุ๊ปจริง ๆ

ส่วนหยางเฟิงก็คือ ราชาแห่งตงไห่ !

ตุ๊บ !

หวางชงกลัวจนสองขาอ่อนแรง เขาคุกเข่าลงบนพื้นโดยไม่ลังเลสักนิด

เขาในเวลานี้ ใบหน้าไร้สีเลือดฝาด สีหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ

เขารู้ว่าตนเองในวันนี้จบเห่แล้ว !

กล้าล่วงเกินราชาตงไห่

ทั่วทั้งตงไห่ จะไม่มีที่ให้เขาได้พักพิง

ราชาตงไห่ น่าหวาดกลัวมากแค่ไหน เขานั้นรู้ดี

พื้นที่สีเทาทั่วทั้งตงไห่นั้น ก็ถูกราชาตงไห่กวาดเรียบ

บุคคลที่เคยใหญ่โตที่ตงไห่จำนวนนับไม่ถ้วน

อย่างเย่ขวง หวางหลง......คนพวกนี้ พังพินาศในเงื้อมมือของราชาตงไห่ทีละคน

แต่เขาฝันก็นึกไม่ถึงว่า หยางเฟิงก็คือราชาตงไห่ !

หลินน่าเห็นหนิวต้าลี่หวางชง ฟ่านเจี้ยน ทั้งสามคนนี้คุกเข่าอยู่บนพื้น จึงตกตะลึงราวกับได้สติกลับมา

“พวกแก……”

เธอไม่กล้าที่จะเชื่อ !

หรือว่า

ทั้งหมดที่หยางเฟิงพูดเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ ?