บทที่ 292

หวางชงที่ได้สติแล้ว ก็เอ่ยขอร้องด้วยใบหน้าที่เปียกปอนไปด้วยน้ำตา

หวางชง รู้ดี

หากไม่ได้รับการยกโทษจากหยางเฟิง

เช่นนั้นคืนนี้ เขาก็จบเห่โดยสมบูรณ์แล้ว !

เห็นฟ่านเจี้ยนกับหวางชงและคนอื่น ๆ สภาพแต่ละคนร้องไห้กันอย่างเศร้าเสียใจ

ในระหว่างนั้นจู่ ๆ หยางเฟิงรู้สึกไม่เพลิดเพลินอยู่เล็กน้อย

คิดเล็กคิดน้อยกับกลุ่มคนสามัญชน เป็นการลดสถานะเกินไปจริง ๆ

หยางเฟิงหันหน้าไปมองเย่เมิ่งเหยียน ยิ้มเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน : “ที่รัก พวกเขาล่วงเกินคุณ คุณว่าจะจัดการพวกเขายังไงดี ?”

เย่เมิ่งเหยียนพิงศีรษะอยู่บนไหล่ของหยางเฟิง พลันเอ่ยยิ้มอย่างมีความสุข : “ที่รัก ทุกอย่างยกให้คุณจัดการได้เลยค่ะ ฉันเป็นเพียงแค่ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง คุณอยากจะจัดการอย่างไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะ”

มีเพียงอยู่ต่อหน้าหยางเฟิง เย่เมิ่งเหยียนถึงจะแสดงท่าทีที่เป็นผู้หญิงตัวเล็ก

เพราะขอเพียงอยู่ข้างกายหยางเฟิง

ไม่ว่าเรื่องใด เขาก็จะจัดการให้อย่างดี

ได้ยินคำพูดนี้

หยางเฟิงจึงหันหน้า พร้อมจ้องมองหนิวต้าลี่และคนอื่น ๆ ด้วยใบหน้าเย็นชา

เผชิญหน้ากับสายตาอันเย็นยะเยือกของหยางเฟิง หนิวต้าลี่และคนอื่น ๆ ต่างก้มหน้าลงทั้งหมด ไม่กล้าที่จะสบตา !

หยางเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก : “หนิวต้าลี่ ตัวแกเองรุดหน้าไปรับโทษที่หม่าตง”

“ครับ !”

หนิวต้าลี่ถอนหายใจโล่งอกเฮือกหนึ่งในทันที

เขากลัวว่าหยางเฟิงจะฆ่าตนเองที่นั่นเลย

ไม่อย่างนั้น ต่อให้เขาตายก็เป็นการตายที่เปล่าประโยชน์

พูดจบ

สายตาของหยางเฟิงหยุดที่ร่างของฟ่านเจี้ยน

ฟ่านเจี้ยนสั่นเทาไปทั้งร่างกาย รีบโขกศีรษะพร้อมเอ่ย : “ขอคุณหยางโปรดอภัยให้ด้วยครับ !”

หยางเฟิงเอ่ยราบเรียบ : “ฟ่านเจี้ยน เดิมทีฉันอยากจะปลดแกออกไปเลย ทว่าเห็นแก่ที่แกระมัดระวังและมีความรับผิดชอบต่อเฟิงเมิ่งกรุ๊ปมาหลายปี โทษตายเลี่ยงได้ โทษเป็นหลบยาก !”

“นับจากวันนี้ไป แกไม่เหมาะสมที่จะรับตำแหน่งผู้จัดการทั่วไปอีกต่อไป แกถูกลดขั้นติดต่อกันสามขั้น และในขณะเดียวกันก็หักโบนัสทั้งหมด เพื่อเตือนเป็นเยี่ยงอย่าง !”

ได้ยินดังนั้น

ฟ่านเจี้ยนเอ่ยเหมือนความกดดันได้รับการบรรเทาในทันที : “ขอบคุณมากครับ คุณหยาง !”

แม้จะถูกลดขั้นติดต่อกันสามขั้น และยังถูกหักโบนัสทั้งหมดก็ตาม

แต่สำหรับฟ่านเจี้ยนแล้ว

ได้อยู่เฟิงเมิ่งกรุ๊ปต่อ ก็โชคดีมากแล้ว