บทที่ 301

สถานที่ไม่ไกลนัก

สายตาของชายหนุ่มไม่น้อย ถูกดึงดูดให้เหลียวมอง

“ดูดีไหม？”

เย่เมิ่งเหยียนเดินออกมา แล้วกล่าวถามด้วยใบหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม。

หยางเฟิงพูดอย่างจริงจัง：“เฉยๆ ถ้าที่รักของผมใส่บิกินี่ต้องสวยกว่าหล่อนแน่！ยิ่งไปกว่านั้น...ของหล่อนไม่ใหญ่เท่าของที่รัก”

เย่เมิ่งเหยียนโอดครวญเบาๆ：“ฉันใส่ชุดโชว์เนื้อหนังขนาดนี้ไม่ได้หรอก”

หยางเฟิงถอนหายใจเบาๆทันใด

ท่าทางหมดอาลัยตายอยาก

เย่เมิ่งเหยียนพูดอย่างไม่เข้าใจ：“คุณทำอะไรเนี่ย？”

หยางเฟิงทำหน้าผิดหวัง：“ที่รัก！ผมตั้งตารอมาตั้งหลายวันก็เพื่อที่จะได้ชมเรือนร่างคุณวันนี้นะ ไม่อยากเชื่อว่าคุณจะพูดกับผมว่า คุณไม่ใส่！เฮ่อ ชีวิตคนเรานี่นะ ไร้รสชาติจริงๆ”

คิก！

ได้ยินดังนั้น

เย่เมิ่งเหยียนก็หลุดหัวเราะออกมา

เธอมองบนใส่หยางเฟิง พูดเสียงต่ำอย่างเขินอาย：“คนอื่นเยอะแยะ！รอตอนที่ไม่มีคน ฉันจะใส่ให้คุณดูคนเดียว ไม่รู้ว่าคุณจะชอบรึเปล่า？”

ตั้งแต่เล็กจนโต

เย่เมิ่งเหยียนไม่เคยใส่บิกินี่หรือเสื้อผ้าโชว์เนื้อหนังพวกนี้เลย

ถึงแม้รูปร่างเธอจะสะโอดสะอง

แต่ตอนนี้

กลับขวยเขินราวกับกุหลาบบอบบางแสนสวย

หยางเฟิงพูดอย่างกระวีกระวาด：“ชอบสิ！ขอแค่ที่รักใส่ ไม่ว่าชุดอะไรก็ดูดีทั้งนั้น！”

เขามองที่เย่เมิ่งเหยียน。

ในหัวของเขา ไม่รู้ทำไม อยู่ๆก็มีความสุข！

มีความกระเหี้ยนกระหือรือ！

“เจ้าบื้อเอ๊ย!”

เย่เมิ่งเหยียนเห็นปฏิกิริยาของหยางเฟิง ก็ยิ้มอ่อนและมองค้อนหยางเฟิง เดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมหวน

สักพัก

หยางเฟิงแทบคลั่ง

โบราณว่า

สาวงามทางเหนือ งามล้ำมิมีใครเทียบได้

เพียงชายตามองจักรพรรดิผู้แข็งแกร่ง จักรพรรดิลุ่มหลง สุดท้ายประเทศล่มจม

ตอนนี้

เริ่มถ่ายโฆษณา

เฟิงชิงหวูแม่สาวแสนสวย แม่ดาราใหญ่คนนี้

ไม่อยู่ในสายตาหยางเฟิงสักนิด

ในสายตาของเขา มีเพียงเย่เมิ่งเหยียนคนเดียวเท่านั้น

พวกผู้หญิงของเขา แค่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เป็นความสัมพันธ์ที่แสนน่าเบื่อ

เป็นความใคร่ที่ปราศจากความรัก ไม่ได้คิดจะมีอนาคตร่วมกัน！

ต้องพูดจริงๆว่า