บทที่ 316

"บังอาจมามัดภรรยาฉัน พวกแกสองคนต้องตาย!"

หยางเฟิงตะโกนเสียงดังลั่น

แกรก แกรก แกรก!

ปากกระบอกปืนนับร้อย เล็งไปยังเฉ่าเจินกับเฉ่าปิงในทันที

ทันใจเฉ่าเจินก็ตกใจกลัวจนฉี่ราด ร้องไห้พลางกล่าววิงวอนว่า : "ขอร้องคุณละ ไว้ชีวิตฉันด้วย! ทั้งหมดนี้เฉ่าปิงเป็นคนทำ เป็นความคิดของเขา ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉันเลยนะ!"

"ถ้าคุณจะฆ่าฉัน ก็ฆ่าเขาเถอะ! อย่าฆ่าฉันเลยนะ! ฉันอายุยังน้อย ฉันยังไม่อยากตาย! ฮือๆๆ......"

"ไอ้สวะ!"

เห็นเฉ่าเจินร้องห่มร้องไห้

เฉ่าปิงก็แสดงสีหน้าเหยียดหยาม และกล่าวตำหนิด้วยความโกรธทันทีว่า

"เฉ่าเจิน ถึงอย่างไรแกก็เป็นพี่ชายของฉัน ทำไมถึงทำตัวน่ารังเกียจเช่นนี้?"

"คาดไม่ถึงว่าจะคุกเข่าต่อหน้าศัตรู เพื่อขอให้ไว้ชีวิตเลยเหรอ?"

"แกคิดว่าแกคุกเข่าแล้ว หยางเฟิงจะไว้ชีวิตแกเหรอ? แกอย่าฝันไปหน่อยเลย!"

เฉ่าเจินหันหน้ากลับมา จ้องมองเฉ่าปิงด้วยใบหน้าที่โกรธเดือดดาล แล้วคำรามด้วยความโมโหว่า : "แกหุบปากไปเลย! ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันจะต้องมามีจุดจบแบบนี้เหรอ? ทั้งหมดนี้เป็นเพราะแกทำร้ายฉัน!"

"แกมันไอ้สารเลว! นี่ล้วนเป็นแผนการร้ายของแก แกลากฉันลงน้ำไปทีละก้าวๆ จุดประสงค์ก็คือต้องการอาศัยความสามารถของฉัน เพื่อแก้แค้นให้แก! ไอ้เหี้ย แกจะต้องไม่ตายดีแน่!"

ถึงตอนนี้แล้ว

ในที่สุดเฉ่าเจินก็เข้าใจแผนการทุกอย่างของเฉ่าปิง!

ความโกรธทั้งหมดของเขา ล้วนระเบิดออกมา!

"หึ!"

เฉ่าปิงแสดงความไม่พอใจ แล้วกล่าวอย่างเหยียดหยามว่า : "เฉ่าเจิน ถ้าไม่ใช่เพราะแกโง่งมจนเกินไป แล้วจะถูกฉันหลอกใช้ได้อย่างไรละ? ถ้าจะโทษก็โทษที่แกโง่เกินไปเถอะ!"

แต่ไหนแต่ไร เฉ่าปิงก็ไม่เคยเห็นเฉ่าเจินอยู่ในสายตา

ในสายตาของเขา เฉ่าเจินก็เป็นเพียงแค่หมูโง่ๆ ตัวหนึ่ง

แค่ตนเองใช้อุบายเพียงเล็กน้อย ก็สามารถทำให้เขาหัวหมุน และทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดได้!

ในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนี้จริงๆ

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานี้ เฉ่าปิงคอยบงการเฉ่าเจินมาโดยตลอด!

"แก......"

ได้ยินเช่นนี้

เฉ่าเจินก็โมโหจนตัวสั่น

ที่เฉ่าปิงอ่อนน้อมกับตนเอง ที่แท้ก็เพราะเขาเสแสร้งแกล้งทำ

เพียงแต่

ตอนนี้เฉ่าเจินเพิ่งรับรู้ มันก็สายไปเสียแล้ว!

หยางเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าที่เย็นชาว่า : "พูดเพ้อเจ้อจบแล้วหรือยัง? เฉ่าเจิน ฉันจะให้โอกาสแก ปล่อยภรรยาของฉัน แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก!"

"ได้ๆๆ! ฉันจะปล่อยภรรยาของคุณเดี๋ยวนี้!"