บทที่ 317

ตระกูลเฉ่า เป็นเพียงแค่ไอ้งั่งคนหนึ่งของฉงโจว!

ส่วนเฉ่าเจิน......เหอๆ.......

ในตอนนั้นเป็นเพียงแค่ผู้ติดตามตัวเล็กๆ ของเขา และคอยประจบประแจงตนเองก็เท่านั้น

แต่ขณะนี้ ตนเองถือแต้มที่เหนือกว่า

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการอาศัยความสามารถเพื่อแก้แค้นให้ตระกูลเฉ่า

เฉ่าปิงก็คงจะโกรธเกลียดไปนานแล้ว!

มันบ้าไปแล้วเหรอ?

"แก แก แก......"

ได้ยินเช่นนี้

เฉ่าเจินก็โมโหจนหน้าแดงก่ำ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เขาไม่เคยคาดคิดว่า

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานี้ ที่เฉ่าปิงเคารพนบนอบต่อตนเอง ล้วนเป็นการเสแสร้งทั้งสิ้น!

ในชั่วพริบตา ความโกรธจากการถูกหลอกลวง ก็ล้นทะลักขึ้นมาในหัวใจ

เฉ่าเจินก่นด่าว่า : "เฉ่าปิง เย็xพ่อมึง!"

"มึงพูดเพ้อเจ้อน้อยๆ หน่อย เชื่อไหมล่ะว่า กูฆ่ามึงได้ด้วยมีดเล่มเดียว?"

ไม่รอให้เฉ่าเจินพูดจบ

เฉ่าปิงก็นำกริชที่อยู่ในมือ เข้าไปชิดกับผิวหนังของเฉ่าเจิน

ความรู้สึกที่เย็นเฉียบ ทำให้เฉ่าเจินสั่นไปทั้งตัว

แปะ แปะ แปะ!

เวลานี้

หยางเฟิงปรบมือ และกล่าวด้วยใบหน้าที่หยอกล้อว่า : "ช่างเป็นการแสดงที่ยิ่งใหญ่ ในที่สุดพวกแกก็ทำให้ฉันได้เห็นว่าความรักอันจอมปลอมของพี่น้องมันเป็นอย่างไร!"

ได้ฟังประโยคนี้

ใบหน้าของเฉ่าปิงกับเฉ่าเจิน ก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที!

แต่สีหน้าของหยางเฟิง ก็เคร่งขรึมขึ้นมาในชั่วพริบตา

เขากล่าวด้วยเสียงที่เย็นชาว่า : "เอาละ ไม่ต้องพูดไร้สาระแล้ว! ถ้าไม่ปล่อยคน ก็ต้องตาย!"

หยางเฟิงไม่ได้มีความอดทนมากนัก

กับเฉ่าปิง ก็เป็นแค่สวะเท่านั้น!

ถ้าเขาไม่ยอมปล่อยคนออกมา

เช่นนั้นการรอคอยของเฉ่าปิง ก็มีเพียงหนทางแห่งความตายทางเดียวเท่านั้น!

เฉ่าปิงแสยะยิ้มแล้วกล่าวว่า : "ต้องการให้กูปล่อยคนไป ฝันไปเถอะ! หยางเฟิง มึงมันก็แค่ไอ้หมาขี้เรื้อน ในตอนนั้นก็เป็นเพียงแค่เขยแต่งเข้า เป็นแค่คนจรจัดคนหนึ่ง! แม้แต่กินขี้ของกูก็ยังไม่เหมาะสมเลย! วันนี้ กูจะฆ่าผู้หญิงของมึง ทำให้มึงต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!"

ได้ยินเช่นนี้

บนใบหน้าของหยางเฟิง ก็ปรากฏความคิดที่จะฆ่าในทันที

"ในเมื่อแกรนหาที่ตาย อย่างนั้นฉันก็จะทำให้แกได้สมหวัง!"

เมื่อเสียงพูดจบลง

แกรกๆ!

เสียงบรรจุกระสุนปืน