บทที่ 318

หยางเฟิงเหลือบมองเฉ่าหวู่ฮู๋เล็กน้อย แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า : "เฉ่าหวู่ฮู๋ แกเลี้ยงลูกชายได้ดีเสียจริง!"

ได้ฟังคำนี้ บนหน้าผากของเฉ่าหวู่ฮู๋ ก็มีเหงื่อหยดลงมาไม่หยุด

แหมะ!

แหมะ!

แหมะ!

เฉ่าหวู่ฮู๋คำนับอย่างต่อเนื่อง แล้วกล่าวว่า : ขอโทษด้วย คุณหยาง! ฉันสั่งสอนลูกไม่ดีเอง ขอร้องคุณช่วยไว้ชีวิตเขาด้วยเถิด! ต่อไปฉันจะอบรมสั่งสอนให้ดีกว่านี้อย่างแน่นอน!"

"ขอร้องนะคุณหยาง! ปล่อยพวกเราไปเถอะ ต่อไปตระกูลเฉ่า จะอดทนทำงานหนักให้กับคุณอย่างแน่นอน!"

เฉ่าหวู่ฮู๋ในเวลานี้ ไม่เหลือความสง่างามน่าเกรงขามของผู้นำตระกูลเฉ่าโดยสิ้นเชิง

เขามีเพียงแค่ ความหวาดกลัวที่ไม่มีที่สิ้นสุด!

ถึงแม้ว่าเฉ่าหวู่ฮู๋จะไม่ล่วงรู้ฐานะทางสังคมของหยางเฟิง

แต่ตอนที่ผู้ว่าการฉงโจวเอ่ยกับเฉ่าหวู่ฮู๋ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสั่นเล็กน้อย!

ความสั่นเช่นนี้ ประกอบด้วยความเคารพ ให้เกียรติ ความยำเกรง.....ตลอดจน ความหวาดกลัว!

แม้กระทั่งผู้ว่าการฉงโจวยังต้องอยู่อย่างหวาดกลัว!

แค่คิดก็รู้แล้วว่า หยางเฟิงจะต้องเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงที่น่าเกรงกลัวอย่างมากคนหนึ่ง

ตนเองเป็นเพียงแค่ผู้นำตระกูลเฉ่า เมื่ออยู่ต่อหน้าบุคคลที่มีชื่อเสียงอย่างหยางเฟิงนี้ ก็เหมือนกับลมตด

"ปล่อยแกไปอย่างนั้นหรือ?" หยางเฟิงกล่าวด้วยสีหน้าถากถางว่า : "ลูกชายของแก กล้ามาลักพาตัวภรรยาของฉัน มันเป็นความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้!"

ครืน!

เมื่อได้ยินเช่นนี้

ในทันใดก็คล้ายกับมีฟ้าผ่าลงมาบนหัวของเขา

เขาไม่คาดคิดว่า ไอ้ลูกไม่รักดีของตนเองคนนี้ จะทำเรื่องที่ผิดครรลองครองธรรมเช่นนี้

คาดไม่ถึงว่าจะกล้าลักพาตัวภรรยาของบุคคลที่มีชื่อเสียงเลยหรือ?

นี่ไม่ใช่การนำหายนะมาสู่ตระกูลเฉ่าหรอกหรือ?

ชั่วพริบตา

เฉ่าหวู่ฮู๋แทบอยากจะบีบคอไอ้ลูกไม่รักดีคนนี้ให้ตายไปเสีย!

"ไอ้ลูกไม่รักดี! คนระยำอย่างแก คิดจะฆ่าตระกูลเฉ่าของพวกเราให้ตายเลยหรือ......"

เฉ่าหวู่ฮู๋หันหน้ากลับทันที แล้วก่นด่าอย่างรุนแรง

แต่เมื่อเขาเห็นกริชของเฉ่าปิง วางอยู่บนลำคอของเฉ่าเจิน ก็นิ่งอึ้งไปในทันที!

เขาในเวลานี้ ก็มีสีหน้าที่ทึ่มทื่อไป

คาดไม่ถึงว่าเฉ่าปิงจะกล้าใช้มีดข่มขู่เฉ่าเจิน

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เฉ่าเจินรีบตะโกนในทันทีว่า : "พ่อ รีบช่วยฉันเร็วเข้า! ไอ้สารเลวเฉ่าปิงนี่เป็นคนทำทั้งหมด เขาลักพาตัวภรรยาของคนอื่น เขาบ้าไปแล้ว!"

"พูดเพ้อเจ้อกับกูให้น้อยๆ หน่อย!"

เฉ่าปิงทำเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ และกดกริชลงไปเล็กน้อย

ทันใดนั้น คมมีดอันแหลมคม ก็เฉือนเข้าผิวหนังของเฉ่าเจินเล็กน้อย