บทที่ 321

การเคลื่อนไหวบนมือของเขา ฉกฉวยโอกาสในทันที

หลังจากนั้น

ในดวงตาของเขา มีหมัดขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น

อีกทั้ง ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นทีละนิดๆ.......

รอเฉ่าปิงมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา

หมัดตกลงบนตัวของเขาแล้ว

ผลัวะ!

เสียงดังจนน่าตกใจ

เฉ่าปิงถูกต่อยจนลอยออกไป

เขาล้มลงบนพื้นอย่างแรง

เลือดสดๆ ก้อนใหญ่ กระอักออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

หมัดนี้ มันทำให้อวัยวะภายในของเขา และกระดูกทั่งร่างกายถูกทำลายจนแหลกละเอียด

เฉ่าปิงนอนอยู่บนพื้น คนทั้งคนราวกับแอ่งโคลน ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย

ใบหน้าของเขาดูหวาดผวา

ความสนใจของเขา จดจ่ออยู่ที่ตัวของหยางเฟิงตลอดเวลา

คาดไม่ถึงเลย

จู่ๆ คนคนหนึ่งจะพุ่งทะยานออกมา และความแข็งแกร่งยังคงทรงพลังเช่นนี้

ด้วยร่างกายของเขาในแดนปรมาจารย์ คาดไม่ถึงว่าแม้แต่พละกำลังจะต้านทานก็ไม่มี!

เสือขาวถอนกำปั้นของตนเองกลับมา และกล่าวด้วยใบหน้าจองหอง : "ไอ้สวะ กล้ามาร้องตะโกนอยู่ต่อหน้าท่านแม่ทัพ รนหาที่ตายแล้วจริงๆ!"

พูดจบ

เขาก็หันหน้ากลับ แล้วต่อยไปที่ลูกกรงเหล็ก

แควก!

ชั่วพริบตา

ลูกกรงเหล็กที่แข็งแกร่งฉีกขาดออกจากกัน

เสือขาวคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้น กล่าวด้วยความหวาดกลัว : "ข้าน้อยมาช่วยชีวิตล่าช้าไป นายหญิงท่านแม่ทัพโปรดยกโทษให้ด้วย!"

เย่เมิ่งเหยียนเหลือบมองเสือขาว กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า : "เสือขาว ฉันไม่กล่าวโทษคุณหรอก ลุกขึ้นเถอะ!"

"ขอบคุณครับ นายหญิงท่านแม่ทัพ!"

เสือขาวถอนหายใจโล่งอก

ตลอดระยะเวลานี้ นับตั้งแต่ได้คบค้าสมาคมกับเย่เมิ่งเหยียน

เสือขาวสัมผัสได้ว่า เย่เมิ่งเหยียนเป็นผู้หญิงที่จิตใจดีงามมากคนหนึ่ง!

จะต้องเป็นผู้หญิงแบบนี้เท่านั้น ถึงจะเหมาะสมกับท่านแม่ทัพ!

ถ้าหากว่า

หญิงงามเช่นนี้ ได้รับอันตราย ขาจะไม่ยกโทษให้ตนเองเลย!

"ที่รัก ขอโทษนะ ที่ผมมาช้า!"

เวลานี้ หยางเฟิงเดินเข้ามาด้วยใบหน้ารู้สึกผิด : "คุณจะไม่ตำหนิผม ที่เมื่อครู่นี้ไม่ได้ลงมือช่วยคุณใช่ไหม?"

สาเหตุที่หยางเฟิงไม่ได้ลงมือเมื่อครู่นี้