บทที่ 330

แต่พออยู่ต่อหน้าหยางเฟิง เขาเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ดูแลบริหารเขตพื้นที่ผู้ต่ำต้อยเท่านั้น

หากพูดอย่างไม่น่าฟัง

ก็คือคนไม่สำคัญในสายตาของหยางเฟิง!

หยางเฟิงพยักหน้ากล่าวว่า : "อืม! ผู้ว่าการลั่ว รบกวนคุณแล้ว!"

ลั่วเจิ้นตงรีบกล่าวว่า : "ไม่กล้าๆ! ท่านแม่ทัพ ฉันจัดสถานที่พักดีๆ ไว้ให้แล้ว เชิญท่านตามฉันมาได้เลย!"

หยางเฟิงพยักหน้า

หลังจากนั้น ก็ขึ้นรถหงฉีกันกระสุนแล้วออกไป

อยู่ภายในรถ

เย่เมิ่งเหยียนยังคงมีสีหน้าท่าทางทึ่มทื่ออยู่

เดิมทีแล้ว

เขาเตรียมจะเปลี่ยนตั๋วเครื่องบิน

ผลสุดท้าย

หยางเฟิงไม่พอใจที่เครื่องช้าเกินไป จึงเรียกใช้เครื่องบินทหารโดยตรง

นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

สิ่งที่ทำให้เธอตกใจมากจริงๆ ก็คือ

เครื่องบินมาลงจอดที่เมืองกาสิโน

และในฐานะผู้ว่าการเมืองกาสิโนข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ผู้สง่าผ่าเผยคนหนึ่ง ลั่วเจิ้นตงมาต้อนรับด้วยตนเอง

อีกอย่างหนึ่ง

เห็นท่าทีลั่วเจิ้นตง ดูเหมือนว่าจะยำเกรงหยางเฟิงเป็นอย่างมาก

ท้ายที่สุดแล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ตัวตนของหยางเฟิงคืออะไรกัน?

คำถามมากมายนับไม่ถ้วน วนเวียนอยู่ในหัวของเย่เมิ่งเหยียน

เย่เมิ่งเหยียนมองไปข้างๆ หยางเฟิงหลับตาเพื่อพักผ่อนร่างกาย

เธอมักจะรู้สึกว่า ตัวตนของหยางเฟิงดูเหมือนว่าจะถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกหนาทึบตลอด

รอให้หมอกชั้นนี้จางหายไป ชาวโลกก็จะต้องตกตะลึง!

เพียงแต่ว่าเย่เมิ่งเหยียน ไม่ได้เอ่ยถามอะไร

ในฐานะผู้หญิงที่เฉลียวฉลาดคนหนึ่ง

เธอรู้ว่า อะไรควรถาม อะไรไม่ควรถาม

เธอรู้ดีว่า หากหยางเฟิงสมัครใจที่จะให้เธอทราบ เช่นนั้นเขาจะบอกทุกอย่างกับตนเองอย่างแน่นอน

เย่เมิ่งเหยียนรู้ดีว่า ขอเพียงแต่หยางเฟิงเป็นสามีของตนเอง เป็นพ่อของลูก รักตนเอง รักลูกสาว ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ก็เพียงพอแล้ว!

ไม่ว่าตัวตนของหยางเฟิงจะเป็นอะไร!

ไม่ว่าหยางเฟิงจะมีอำนาจอิทธิพลมากมายเพียงใด!

ไม่ว่าหยางเฟิงจะมีภูมิหลังที่น่าทึ่งแค่ไหน!

ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอเลย!

เธอเป็นเพียงแค่ภรรยาของหยางเฟิงเท่านั้น!

ก็เท่านั้นเอง!

นึกถึงตรงนี้แล้ว

เย่เมิ่งเหยียนวางศีรษะพิงบนไหล่ของหยางเฟิง หลับตาลงเพื่อพักผ่อน

ในเวลานี้

แม้ว่าหยางเฟิงจะหลับตาเพื่อพักผ่อนอยู่ แต่ทุกความเคลื่อนไหวทุกการกระทำของเย่เมิ่งเหยียน เขารับรู้ได้อย่างชัดเจน