บทที่ 331

เย่เมิ่งเหยียนหลีกเลี่ยงอย่างรู้อะไรควรไม่ควร จึงไปพักผ่อนก่อนแล้ว

ลั่วเจิ้นตงกล่าวด้วยใบหน้าเคารพนับถือ : "ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพ ให้เกียรติมาถึงเมืองกาสิโนมีเรื่องอะไรหรือครับ?"

ตอนที่ได้รับโทรศัพท์สายเครือข่ายพิเศษ

และได้รู้ว่าเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ยกำลังจะมาที่เมืองกาสิโน เขาก็รู้สึกตกตะลึงไปหมด!

เทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ย ช่างเป็นคนที่สูงส่งสง่าผ่าเผยเหลือเกิน

เมื่อเปรียบเทียบกับตนเองแล้ว มันช่างแตกต่างราวฟ้ากับดินเลย!

การมาถึงของหยางเฟิงอย่างกะทันหัน ทำให้ลั่วเจิ้นตงตื่นตระหนกอยู่ในใจเล็กน้อย

ท้ายที่สุดแล้วมันเรื่องอะไรกัน ที่คุ้มค่าพอจะทำให้เทพสงครามอันดับหนึ่งมาถึงที่นี่ได้

ในใจของลั่วเจิ้นตง อดไม่ได้ที่จะกระวนกระวายใจ

หยางเฟิงเหลือบมองลั่วเจิ้นตง แล้วกล่าวอย่างนิ่งๆ : "ที่ฉันมาวันนี้ เพียงเพราะว่าแม่ยายของฉัน ถูกคนกักขังอยู่ที่เมืองกาสิโน!"

ครืน!

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

ราวกับเสียงฟ้าร้องดังลั่นสั่นสะเทือน อยู่บนศีรษะของลั่วเจิ้นตง

แม่ยายของเทพสงครามอันดับหนึ่งผู้สูงส่ง คาดไม่ถึงว่าจะถูกคนกักขังเอาไว้?

อีกทั้งยังอยู่ในเมืองกาสิโนของตนเองอีกด้วย!

คิดถึงตรงนี้แล้ว

เขารู้สึกหวาดกลัวจนเหงื่อตก

ตุบ!

ลั่วเจิ้นตงคุกเข่าลง กล่าวด้วยใบหน้าตื่นตระหนก : "ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยสมควรตาย!"

หยางเฟิงโบกๆ มือและกล่าวว่า : "ลุกขึ้นเถอะ ฉันไม่ได้บอกนะว่าต้องการจะลงโทษคุณ!"

เห็นว่าหยางเฟิงไม่ได้โกรธ ลั่วเจิ้นตงก็รู้สึกโล่งอก

เขาลุกขึ้นอย่างสั่นเทา กัดฟันพูดว่า : "ท่านแม่ทัพครับ ท้ายที่สุดแล้วเป็นใครกันที่ใจกล้าเช่นนี้ ฉันจะพาคนไปฆ่าพวกมันเอง!"

เมื่อพูดประโยคนี้ ลั่วเจิ้นตงก็มีสีหน้าอาฆาตแค้น!

ใครกันที่ไม่รู้จักลืมหูลืมตา ก่อหายนะใหญ่หลวงให้ตนเองขนาดนี้!