บทที่ 332

กล่าวคำนี้จบ

เขาก็เหลือบมองหยางเฟิงอย่างระมัดระวัง

เขารู้ดีว่า ประเด็นใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลหยาง มักจะทำให้อารมณ์ของหยางเฟิงแปรปรวนขึ้นมา

เพียงแต่ครั้งนี้ หยางเฟิงไม่โกรธแค้นอย่างหาได้ยาก

เพียงแค่เห็นเขาทำเสียงหัวเราะเยาะ : "ไม่เกี่ยวข้องกับตงไห่? ฉันจำเป็นจะต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลหยางด้วยเหรอ? น่าตลกจริงๆ! เพียงแต่ตาแก่ตายยากคนนี้ คาดเดาเอาเองว่าฉันคิดจะทำอะไร แต่น่าเสียดาย เขาไม่สามารถหนีความตายได้พ้น!"

เมื่อนึกถึง สภาพของแม่ตนเองที่ป่วยตายอย่างน่าเวทนาอยู่ข้างถนน

ความเคียดแค้น ก็ซัดสาดอยู่ในอกของหยางเฟิงอย่างอดไม่ได้

สักวันหนึ่งไม่ช้าก็เร็ว

เขาจะต้องทำลายจงโจว

และคิดบัญชีกับตาแก่คนนั้นให้ได้!

เมื่อได้ยินคำพูดนี้

เสือขาวก็ไม่กล้าพูดอะไรต่ออีกเลย

ตระกูลหยาง เดิมทีก็เป็นข้อห้ามในใจของหยางเฟิงอยู่แล้ว

หากว่าพูดต่อไป เกรงว่าจะทำให้หยางเฟิงต้องโมโหเป็นอย่างมาก

"คุณคะ!"

เวลานี้

เย่เมิ่งเหยียนได้ออกมาจากในห้อง

ในฉับพลัน

ความเคียดแค้นในใจของหยางเฟิง ก็ราวกับหิมะละลาย ได้สลายหายไปในทันที

เสือขาวเห็นเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะจุ๊ปากอย่างเงียบๆ

เกรงว่า บนโลกใบนี้คนที่สามารถทำให้ท่านแม่ทัพเป็นเช่นนี้ได้ คงมีนายหญิงท่านแม่ทัพ เพียงคนเดียวเท่านั้น!

หยางเฟิงหันหน้าไป มองเย่เมิ่งเหยียนยิ้มแล้วกล่าวว่า : "ทำไมไม่พักผ่อนอีกสักพักล่ะ?"

เย่เมิ่งเหยียนกล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล : "นอนไม่หลับค่ะ ฉันกังวลว่าแม่ของฉันจะเกิดเรื่อง!"

ในทันที หยางเฟิงก็ยิ้มขึ้นมา

"วางใจเถอะ ฉันตรวจสอบได้แล้วว่าแม่คุณอยู่ที่ไหน"

"จริงเหรอ?"

เย่อเมิ่งเหยียนมีสีหน้าตื่นเต้น : "ที่รัก ดีเหลือเกิน! เราไปช่วยแม่ฉันตอนนี้เลยดีไหม? ฉันกลัวว่าเวลาผ่านไปนาน อาจเกิดไม่คาดฝันได้?"

หยางเฟิงลุกขึ้นยืน : "ได้แน่นอน เราไปช่วยแม่กันตอนนี้เลย!"

สายตาของเขาสงบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา!

พูดจบ เขาก็ชำเลืองมองเสือขาว : "เสือขาว เตรียมความพร้อมเดี๋ยวนี้เลย!"