บทที่ 36

หลังจากหยางพั่นพั่นผ่าตัดแล้ว พักฟื้นอย่างระมัดระวังไปช่วงหนึ่ง ก็หายดีหมดแล้ว

วันนี้ ก็เป็นวันที่เธอออกจากโรงพยาบาล

หยางเฟิงพูดด้วยยิ้ม “โอเค ที่รัก ผมจะรีบซักให้เสร็จ”

ซักเสื้อผ้าเสร็จแล้ว หยางเฟิงและเย่เมิ่งเหยียนทั้งสองคนก็เก็บของเล็กน้อย ก็ออกไปแล้ว

"นี่คือ……"

เมื่อเดินออกจากห้องใต้ดิน เย่เมิ่งเหยียนก็ตกตะลึงกับฉากตรงหน้าเธอ

เห็นเพียงเบนซ์รุ่นอัพเกรดหนึ่งร้อยคันจอดอยู่หน้าประตู

โดยเฉพาะ มายบัคที่จอกดอยู่หน้าสุด สง่างามเต็มสิบ

หยางเฟิงเดินไปพูดว่า “ที่รัก อย่าตกใจแล้ว พวกเรารีบขึ้นรถเถอะ!”

“หยางเฟิงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่？”

เย่เมิ่งเหยียนจ้องไปที่หยางเฟิง ถามด้วยตาเขม็ง

หยางเฟิงยิ้มและพูดว่า “ไม่อะไร หลังจากที่ผมซื้อวิลล่าหยุนติ่งเมื่อวานแล้ว รวดซื้อรถไม่กี่คันระหว่างทาง”

ไม่กี่คัน？

เบนซ์หรูหนึ่งร้อยคัน?

เบนซ์มายบัครุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นหนึ่งคัน?

นี่มันรถกี่คันกัน？

ในชั่วพริบตาเดียว เย่เมิ่งเหยียนตะลึงไปเลย

รถพวกนี้หยางเฟิงซื้อจริงๆเหรอ?

หยางเฟิงมีเงินมากมายซื้อรถขนาดนี้ได้ที่ไหน?

เป็นไปไม่ได้!

ทันใดนั้น ใบหน้าของ เย่เมิ่งเหยียนก็ดูไม่ดีขึ้นทันที

หยางเฟิงมองที่ใบหน้าของเย่เมิ่งเหยียน ถามด้วยความสงสัย "ที่รัก คุณเป็นอะไรไป?"

เย่เมิ่งเหยียนพูดอย่างโกรธเคือง: "หยางเฟิง แม้ว่านายทำเพื่อเอาหน้า นายก็ไม่ใช่ไปเช่ารถมากขนาดนี้ ต้องใช้เงินเท่าไหร่เนี้ย?"

เอ่อ？

เมื่อได้ยินอย่างนี้ หยางเฟิงก็นิ่งงันไปทันที

หยางเฟิงคิดไม่ถึงว่า เย่เมิ่งเหยียนคิดว่ารถเหล่านี้คือตัวเขาเช่ามา

หยางเฟิงพูดอย่างหมดคำจะพูด “ที่รัก คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร รถพวกนี้ผมซื้อ ไม่ได้เช่า”

“ถึงตอนนี้แล้วนายยังโกหกฉัน หรือว่าหน้าตาสำคัญกับนายมากเหรอ? ฉันเป็นเมียของนาย ต่อหน้าฉันนายยังต้องทำเป็นคนกระเป๋าหนักด้วยเหรอ ？ฉันพบว่า ตั้งแต่ที่นายกลับมา ไม่เพียงแต่ชอบคุยโม้ แต่ยังเอาหน้ามาก..."