บทที่ 39

เมื่อเห็นเย่เมิ่งเหยียนไม่เชื่อในตัวเอง หยางเฟิงก็พูดอย่างช่วยไม่ได้: "ที่รัก ผมไม่ได้โม้ คุณไปดูกับผมก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ?"

เมื่อเห็นใบหน้าท่าทางที่จริงจังของหยางเฟิง เย่เมิ่งเหยียนก็ลังเลขึ้นมา

เย่เมิ่งเหยียนถามอย่างไม่แน่ใจ “นายซื้อวิลล่าหยุนติ่งจริงๆ เหรอ?”

หยางเฟิงแหงนหน้าขึ้นพูด “แน่นอน!”

"ฮึ!"

เย่เมิ่งเหยียนพ่นลมเบา ๆ "ตกลง งั้นฉันไปกับนาย ดูว่านายคุยโม้หรือเปล่า"

“ฮิฮิ คุณภรรยา ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”

พูดอยู่ หยางเฟิงก็อุ้มหยางพั่นพั่นและพูดว่า “พั่นพั่น พ่อพาหนูไปบ้านใหม่ดีไหม?”

หยางพั่นพั่นปรบมืออย่างตื่นเต้นและพูดว่า “ดีๆๆ คุณพ่อ หนูอยากอยู่ในบ้านหลังใหญ่”

หยางเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้มตามใจ: "ไม่ว่าบ้านจะใหญ่แค่ไหน พ่อก็จะทำให้หนูพอใจ"

จากนั้น ทั้งครอบครัวก็เดินออกจากห้องใต้ดิน

“ที่รัก พวกเราขึ้นรถ!”

หยางเฟิงหยิบกุญแจรถออกมาแล้วพูด

“หยางเฟิง ฉันบอกให้นายเอารถไปคือไม่ใช่เหรอ？”

เย่เมิ่งเหยียนหน้ามืดมน มองไปที่มายบัคตรงหน้า

หยางเฟิงกล่าวด้วยแววตาเศร้าสร้อย: “ที่รัก ผมถ่อมตนมากแล้วนะ คุณดูเบนซ์หรูหนึ่งร้อยคัน ผมถอยคืนไปแล้ว และวันผมไม่ได้พาบอดี้การ์ดมาด้วยแม้แต่คนเดียว ผมขับรถคนเดียวเลย "

“ถ้ามายบัคคันนี้ถอยกลับไปด้วย พวกเราทั้งครอบครัวคงได้ไปเบียดกันบนรถบัสใช่ไหมล่ะ?”

นับตั้งแต่ครั้งที่แล้วโดนเย่เมิ่งเหยียนสั่งสอนแล้ว หยางเฟิงได้ตัดสินใจที่จะเป็นคนถ่อมตัว

เขาให้เสือขาวขับเบนซ์หรูหนึ่งร้อยคันกลับไป เหลือไว้เพียงมายบัคมูลค่าร้อยล้าน

"ก็ได้!"

เย่เมิ่งเหยียนได้ยินคำพูดของหยางเฟิง ก็รู้สึกมีเหตุผล

ครอบครัวต้องการรถหนึ่งคันเพื่อเดินทางจริงๆ และหยางพั่นพั่นร่างกายก็เพิ่งหายดี ไม่สามารถเบียดขึ้นรถบัสได้

หลังจากขึ้นรถ เย่เมิ่งเหยียนก็ถาม "หยางเฟิง ตอนนี้เราจะไปไหนกัน?"

“พวกเราไปตระกูลหลันกันก่อน ไปรับพ่อแม่กลับมา แล้วไปบ้านใหม่ด้วยกัน!”

บรื้น！