บทที่ 38

ในเวลานี้หยางพั่นพั่น ราวกับเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่สูงสง่า รับคำอวยพรจากทุกคน

หยางเฟิงมือหนึ่งอุ้มหยางพั่นพั่นไว้ อีกมือหนึ่งจับเย่เมิ่งเหยียนไว้ เดินไปกลางทางเดิน

เย่เมิ่งเหยียนกลับรู้สึกราวกับฝัน เธอไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อน

หรือว่าหยางเฟิง เป็นเจ้าพ่อจริงๆ？

หยางพั่นพั่นกลับใบหน้ายิ้มแย้ม เธอรู้สึกว่า มีคุณพ่อดีจริงๆ

เมื่อเดินออกจากประตูโรงพยาบาล หลินมู่พูดอย่างสุภาพว่า "คุณหยาง ลูกสาวของคุณแข็งแรงดีแล้ว คุณสบายใจได้"

หยางเฟิงพยักหน้า พูดอย่างซาบซึ้ง: “ขอบคุณ เพื่อแสดงความขอบคุณต่อพวกคุณ ฉันตัดสินใจบริจาคห้าร้อยล้านให้กับโรงพยาบาลตี้อีตงไห่เพื่อซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์ขั้นสูง พร้อมกับใช้เงินหนึ่งพันล้านเพื่อสร้างกองทุนรักเด็กเพื่อนำมาช่วยเหลือเด็กที่ไม่มีเงินมารักษา!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฟิง หลินมู่ช็อกไปแล้ว

หลังจากที่หลินมู่รู้สึกตัว ก็ก้มเคารพเก้าสิบองศาทันที

“คุณหยาง ผมเป็นตัวแทนของเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ของโรงพยาบาลตี้อีตงไห่ รวมถึงเด็ก ๆ ที่ไม่มีเงินมารักษา ขอขอบคุณ!”

หลินมู่รู้ หยางเฟิงก่อตั้งกองทุนรักเด็กหนึ่งพันล้าน จะช่วยเด็กจำนวนนับไม่ถ้วนที่ไม่สามารถจ่ายค่ารักษาพยาบาลได้

หยางเฟิงมองไปที่ หลินมู่พูดด้วยรอยยิ้ม: "คุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณผม อันที่จริงผมอยากทำสิ่งนี้มานานแล้ว กองทุนรักเด็กนี้ ให้เป็นความรับผิดชอบของโรงพยาบาลตี้อีตงไห่ของพวกคุณ แต่เพื่อให้แน่ใจว่าเงินทุนถูกใช้อย่างถูกต้อง ผมจะให้หม่าตงส่งคนไปดูแลด้วย!"

ไม่ใช่ว่าหยางเฟิงไม่ไว้วางใจหลินมู่ แต่ความมั่งคั่งที่ดึงดูดใจคน

ด้วยเงินทุนจำนวนมหาศาลถึงหนึ่งพันล้าน ทำให้คนอื่นอิจฉาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จุดประสงค์ของการจัดตั้งกองทุนรักเด็กของหยางเฟิง ก็คือเพื่อช่วยเหลือเด็กจำนวนนับไม่ถ้วน แต่ไม่ใช่เพื่อเลี้ยงอ้วนพวกหมาหวงก้างพวกนั้น

หลินมู่พูดด้วยใบหน้าจริงจัง: “คุณหยาง คุณวางใจได้ ผมจะดูแลการใช้เงินทุนอย่างเคร่งครัด”

หยางเฟิงพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก

จากประตูโรงพยาบาล ถึงประตูรถมายบัค

พรมแดงทอดยาวหลายร้อยเมตรปูอยู่บนพื้น

ทั้งสองข้างของพรมแดงเต็มไปด้วยดอกไม้

ป้ายแนวนอนขนาดใหญ่ แขวนอยู่ที่ประตูโรงพยาบาล

"ส่งเจ้าหญิงน้อยแห่งตงไห่ ออกจากโรงพยาบาล!"

ชายในชุดสูทสีดำหลายร้อยคน ยืนเป็นสองแถว

ปิ้ว！

ปิ้ว！

ปิ้ว！