บทที่ 412

“พวกแก จัดการมันให้ปางตาย! ฉันจะทำให้ทุกคนได้รู้ ว่าในตงไห่นี้ใครที่มันทำให้ตระกูลหลันไม่พอใจมันจะมีจุดจบอย่างไร!”

พูดจบ ใบหน้าของหลันฮ๋าวเต็มไปด้วยความป่าเถื่อนโหดร้าย

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างทะนงตน ด้วยใบหน้าที่คิดว่าตนเองคือหนึ่งเดียวในใต้หล้า!

เขาเต็มไปด้วยรังสีสังหารที่น่าสะพรึงกลัว

เขาต้องการเชือดไก่ให้ลิงดู!

เขาต้องการให้ทุกคนได้รู้ว่า

อย่าบังอาจทำให้ตระกูลหลันขุ่นเคือง!

“ครับ!”

สิ้นคำสั่งการ

กลุ่มชายร่างใหญ่ก็เข้าไปรุมทำร้ายโจวเสี่ยวเฉ่าอีกครั้ง

พวกมันลงมืออย่างไร้ความปราณี

เห็นได้ชัดว่าพวกมันกะจะทำให้โจวเสี่ยวเฉ่าปางตาย!

“อั่ก! เอื่อะ! โอ๊ย!”

โจวเสี่ยวเฉ่าร้องคร่ำครวญอย่างน่าเวทนา

เธอไม่รู้ว่าจะต่อต้านอย่างไร เธอจึงทำได้เพียงหลบเลี่ยงอย่างสุดชีวิต

แต่การเผชิญหน้ากับกลุ่มชายร่างใหญ่

ไม่ว่าเธอจะหลบเลี่ยงอย่างไร ก็ยากจะหนีพ้นชะตากรรมแห่งความตาย!

เห็นดังนั้น

หลันฮ๋าวสูดซิการ์เข้าปอดเฮือกใหญ่ ด้วยท่าทางชอบอกชอบใจ

ในฐานะผู้ที่มีอำนาจตัดสินใจในเขตพื้นที่สีเทาของตงไห่

คนที่ตายในเงื้อมมือเขา มีไม่น้อย!

หลันฮ๋าวมีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต

คนที่ทำให้เขาไม่พอใจ ไม่ตายก็พิการ

ดังนั้นในตงไห่นี้ คนมากมายเห็นหน้าเขาก็เหมือนเห็นผี เคารพจนอยากอยู่ให้ไกลห่าง!

หลันฮ๋าวชอบใจในความรู้สึกนี้เป็นอย่างมาก

เขายังจำได้ ตอนนั้นเขาเป็นเพียงนักเลงข้างถนนธรรมดาคนหนึ่ง

แต่

ทันใดตระกูลเย่ก็ขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนแทบไม่น่าเชื่อ กลายเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของตงไห่

ขนาดตระกูลหลันยังสูงขึ้นอย่างรวดเร็วตามไปด้วย กลายเป็นตระกูลอันดับหนึ่งในตงไห่

ด้วยเหตุนี้ ชีวิตของเขาจึงเปลี่ยนไป!

อาศัยอิทธิพลของตระกูลหลัน เขาทำความชั่วมาทุกอย่างแล้วในตงไห่!

ไม่มีใครจะมากล้าอะไรกับเขา

เพียงเพราะเขาเป็นคนของตระกูลหลัน

แล้วตระกูลหลัน ก็เป็นญาติฝั่งแม่ของตระกูลเย่!

ความรู้สึกแสนสบายที่สูงส่งอยู่บนหิ้ง มีอำนาจอิทธิพลล้นฟ้า ทำให้เขาหลงระเริง! “ดี ดีมาก!”

ทันใดนั้น