บทที่ 413

ชายร่างใหญ่ป่าเถื่อนกลุ่มใหญ่ พุ่งเข้ามาหาหยางเฟิงทันที

บนใบหน้าของหลันฮ๋าวปรากฏยิ้มเย็น

ในตงไห่นี้ กล้าทำให้ตระกูลหลันขุ่นเคือง มีทางเดียวคือตาย!

“กล้าหยาบคายกับท่านแม่ทัพ ฆ่ามันให้หมด!”

ไม่รอให้หยางเฟิงพูด

เพียงได้ยินเสียงคำรามอย่างกรุ่นโกรธ

เพียงเห็นเงาที่ดุร้าย!

สองหมัดของเสือขาว เปิดกว้างและหุบเข้า หนักราวกับค้อนหมื่นปอนด์!

เสียงผลุ่กผลั่กดังสนั่น!

ร่างเสือขาวยังอยู่กับที่ ส่วนชายร่างใหญ่นับสิบคน ร้องโอดโอยล้มอยู่ที่พื้นกันหมดแล้ว

ร่างกำยำของหยางเฟิง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

มองอย่างสูงส่งอยู่บนหิ้ง และดูถูกเหยียดหยามหลันฮ๋าว!

“นะนี่...”

เห็นอย่างนั้น หลันฮ่าวก็ตกตะลึง

ลูกน้องที่เขาฝึกฝนมาอย่างดี ชายฉกรรจ์สิบกว่าคน กลับสู้เสือขาวไม่ได้แม้แต่คนเดียว?

ชั่วครู่เดียว สีหน้าของหลันฮ๋าวดูไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง ในใจของเขาตื่นตระหนก หวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เขาจ้องเขม็งไปที่หยางเฟิงและพวก ตะเบ็งเสียงถาม : “ตกลงพวกแกเป็นใครกันแน่? หรือว่าพวกแกไม่รู้จักตระกูลหลัน?”

เพิ่งพูดจบ

เพียะ!

เสียงตบหน้า ฉับพลันฝ่ามือก็ฟาดลงบนหน้าเขา!

หลันฮ๋าวงุนงง!

นี่ตัวเขา โดนคนตบหน้า?

ตัวเขาเป็นถึงโฆษกกองกำลังสีเทาของตระกูลหลัน โดนคนตบหน้า?

เขามองไปข้างหน้าอย่างอึ้งๆ เห็นเพียงหญิงสาวแสนสวย ยืนอยู่ตรงหน้า มองเขาอย่างโกรธเคือง

เย่เมิ่งเหยียนกล่าวอย่างโกรธจัด : “คนอย่างแก มันเป็นความอัปยศของตระกูลหลัน!”

“อีกะหรี่เหม็นโฉ่ มึงกล้าตบกูหรือ? กูจะฆ่ามึง!” หลันฮ๋าวรู้สึกตัวกลับมา กล่าวเสียงเย็นเหมือนน้ำแข็ง

เปลวไฟโทสะกำลังเผาไหม้อยู่ในอกของเขา

เขาหลันฮ๋าวเขากว้างขวางในเขตพื้นที่สีเทาของตงไห่ เคยโดนใครตบหน้าเสียเมื่อไหร่?

แต่ดันโดนผู้หญิงตบ?

ชั่วครู่เดียว

ความโกรธก็ครอบงำจิตใจของเขา

เขาคำรามออกมาด้วยความโกรธ

หลันฮ๋าวยกมือขึ้น กำลังจะฟาดไปที่เย่เมิ่งเหยียน

เพียะ!

ทันใดนั้นเสียงตบที่คมชัดก็ดังขึ้น

เย่เมิ่งเหยียนยืนอยู่ที่เดิม ปลอดภัยดีไม่เป็นอะไร

แต่หลันฮ๋าว!

ตัวเขาลอยกระเด็นออกไปทั้งตัว!

พลั่ก!

เสียงดังขึ้น