บทที่ 414

ช่างไม่เหมือนผู้หญิงมีชาติตระกูล ภรรยาที่อ่อนโยนเลยสักนิด แต่กลับเหมือนแม่เสือที่โดนแตะต้องสิ่งต้องห้าม!

หลันฮ๋าวทำอย่างนี้

ไม่เพียงเป็นการทำลายชื่อเสียงของตระกูลหลัน

ยังเป็นการทำลายชื่อเสียงของตระกูลเย่ไปด้วย

กระทั่ง...กำลังยั่วยุ ทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับหยางเฟิงไม่ลงรอยกัน!

เห็นดังนั้น

หลันฮ๋าวพยายามลุกขึ้นยืน

แล้วคุกเข่าลงอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

เลือดสีสด สาดกระเซ็น!

เขาโขกศีรษะตนเองกับพื้นอย่างแรงจนศีรษะเต็มไปด้วยเลือด!

เขาน้ำหูน้ำตาไหลพร้อมกล่าวว่า : “พี่สาว ได้โปรดยกโทษให้ผมเถอะครับ! ผมไม่รู้จริงๆว่าเป็นพี่ ถ้ารู้ว่าเป็นพี่ ผมไม่มีทางกล้าดูหมิ่นพี่แน่!”

สีหน้าของเย่เมิ่งเหยียน สับสนยิ่งขึ้นไปอีก

เห็นท่าทางของหลันฮ๋าวที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญอ้อนวอน

ทันใดนั้น ความสนใจของเย่เมิ่งเหยียนก็พลันมลายหายไป

นี่คือคนของตระกูลหลัน?

ใช้อำนาจข่มเหงคนอื่น!

รังแกคนที่อ่อนแอกว่า!

ต่อหน้าคนที่อ่อนแอกว่าตน ก็ดุร้ายน่ากลัว!

แต่ต่อหน้าตัวเธอ กลับเหมือนหมาที่กระดิกหางเพื่อประจบประแจง!

หัวใจของเย่เมิ่งเหยียน ในตอนนี้ราวกับได้รับบาดเจ็บ เธอรู้สึกปวดหนึบในใจ เธอหันไปกล่าวกับหยางเฟิงว่า : “คุณคะ ฉันให้คุณจัดดการได้เลยค่ะ ฉันจะไม่ยุ่งแล้ว!”

หลังจากความโกรธเกรี้ยวผ่านไป ก็เหลือเป็นความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง

เย่เมิ่งเหยียนสิ้นหวังกับตระกูลหลันอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ตระกูลอย่างนี้ ไม่สามารถรักษาให้หายได้เสียแล้ว!

เธอไม่อยากยุ่งแล้ว!

แล้วเธอก็ไม่มีแรงจะจัดการแล้ว!

ทั้งหมดนี่ส่งให้หยางเฟิงไปจัดการแล้วกัน!

หยางเฟิงกุมมือเย่เมิ่งเหยียนเอาไว้ กล่าวยิ้มๆว่า : “ได้สิที่รัก สามีของคุณจะจัดการทั้งหมดนี่ให้เอง!”

ในตอนนี้

หัวใจของเย่เมิ่งเหยียนที่ถูกทิ่มแทงให้เจ็บปวด ก็สงบลงทันใด

มีหยางเฟิงอยู่ ดูเหมือนว่าเธอจะมีพลังล้นเหลือไม่มีหมด และไม่มีปัญหาใดจะมาเอาชนะเธอได้

ขณะเดียวกัน หยางเฟิงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าหลันฮ๋าว

ครู่เดียว

สีหน้าของเขา แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเสียเหลือเกิน

สองตาของหยางเฟิงจ้องเขม็งไปที่หลันฮ๋าว ร่างเขาเปล่งประกายท่วงท่าสง่างามอันทรงพลัง

ท่วงท่านี้ กดให้หลันฮ๋าวมีสีหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

เหงื่อขนาดใหญ่เท่าเม็ดถั่วหยดลงมาจากหน้าผากของเขา

หลันฮ๋าวรู้สึกว่าตนเองกำลังจะหายใจไม่ออก