บทที่ 417

“คุณหนูใหญ่! คุณหนูใหญ่ครับ!”

ในขณะนี้

หลันฮ๋าววิ่งเข้ามาจากทางประตูอย่างรีบร้อน

เขามีสีหน้าสับสน

ปากก็ไม่หยุดตะโกน

เห็นอย่างนั้น

หลันจื่อขมวดคิ้วและพูดตำหนิทันที: “เรียกว่าอะไรนะ? ตะโกนโหวกเหวกที่ตระกูลหลันของฉัน เรื่องอัปยศงั้นเหรอ?”

อืม?

ได้ยินดังนั้น

ปฏิกิริยาตอบกลับของหลันฮ๋าว

เขาตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวและไม่กล้าตะโกนอีก

แต่เดิมหลันฮ๋าวก็เป็นแค่นักเลงถนน

หลันจื่อเป็นคนหมายตาเขา

สนับสนุนเขาให้กลายเป็นคนเจรจาในพื้นที่สีเทาของตระกูลหลัน

ให้เขาสามารถก่ออาชญากรรมในตงไห่ได้!

แต่หลันฮ๋าวเข้าใจดี

ทั้งหมดที่เขามีล้วนเป็นสิ่งที่หลันจื่อให้

เพียงแค่คำพูดเดียวจากหลันจื่อ

เขาจะกลายเป็นคนที่ไม่มีอะไรเลยทันที

ดังนั้นต้องรักษาหลันจื่อ

หลันฮ๋าวไม่กล้าที่จะสะเพร่าเรื่องอะไรก็ตาม

เมื่อเห็นว่าหลันฮ๋าวตกใจคำพูดของตัวเธอจนสีหน้าซีดเผือด

บนใบหน้าของหลันจื่อก็ปรากฏสีหน้าพอใจ

เธอพูดอย่างไม่แยแส: “เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ? ถึงทำให้คุณลืมตัวอย่างนี้!”

หลันฮ๋าวสูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดเสียงสั่น: “วันนี้ ฉันไปทวงหนี้และได้เจอกับคุณหนูใหญ่ตระกูลเย่ เย่เมิ่งเหยียน! ยังมี......เขยแต่งเข้าตระกูลเย่ หยางเฟิง......เขาสั่งให้ฉันมาบอกคุณ เขา หยางเฟิง กลับมาแล้ว!”

“อะไรนะ?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้

เสียงระเบิดดังก้อง หัวของหลันจื่อสับสนไปพักหนึ่ง!

ร่างของเธอเด้งขึ้นจากโซฟาโดยไม่รู้ตัวพลางกรีดร้องเสียงดัง

คนรับใช้ข้างตัวเธอล้วนตกตะลึง!

พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

แต่ละคนล้วนสั่นระริกด้วยความกลัวในบรรยากาศที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หลันจื่อเหลือบมองเห็นพวกเขา ไม่รู้ว่าไปโกรธเคืองที่ไหนมาถึงพูดด่าเสียงดัง: “ออกไปให้หมด!”

เมื่อได้ยินดังนั้น

คนรับใช้สองสามคนก็รีบหนีออกไป

ในตระกูลหลัน อารมณ์ของหลันจื่อพูดได้ว่าเอาแน่เอานอนไม่ได้

คนรับใช้ตระกูลหลันหลายคนขัดใจหลันจื่อ

ซึ่งจุดจบของแต่ละคนล้วนเศร้าสลด