บทที่ 432

"เขาก่อกรรมทำชั่วอยู่ในตงไห่ ตระกูลหลันตอนนี้ กลายเป็นเนื้อร้ายก้อนใหญ่ที่สุดในตงไห่ไปแล้ว"

"คาดไม่ถึงว่าคุณยังจะให้ฉันเรียกเขาว่าลุงอีกเหรอ?"

"เขาคู่ควรที่จะเป็นลุงของเย่เมิ่งเหยียนอย่างฉันเหรอ?"

เรื่องโจวซู่เอ๋อร์กับโจวเสี่ยวเฉ่า ทำให้เย่เมิ่งเหยียนผิดหวังกับตระกูลหลันเป็นที่สุด

เธอเองแทบไม่อยากจะมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลหลันเลย!

แทบอยากจะ หายไปจาก ตระกูลที่สูบเลือดสูบเนื้อประชาชนแบบนี้เหลือเกิน!

น่ารังเกียจ!

จะไม่รังเกียจได้อย่างไร!

โจวซู่เอ๋อร์กับโจวเสี่ยวเฉ่าประชาชนชั้นล่างผู้น่ารักกลุ่มนี้ อาศัยสองมือจนเองทำมาหากิน ท้ายที่สุดแล้วทำผิดอะไรกัน จึงต้องถูกกดขี่โดยคนเลวๆ กลุ่มนี้ และถูกรีดนาทาเร้นเช่นนี้!

เวลานี้

เมื่อเผชิญหน้ากับการตำหนิของหลันซิน

เย่เมิ่งเหยียนจึงควบคุมความรู้สึกในใจของตนเองไว้ไม่อยู่อีกต่อไป!

"เมิ่งเหยียน มันเกิดอะไรขึ้นกับคุณ? ทำไมคุณถึงพูดกับคุณลุงอย่างนั้น ในสายตาของคุณไม่มีแม่อย่างฉันคนนี้อยู่แล้วใช่ไหม?"

หลันซินคาดไม่ถึง

ลูกสาวที่ประพฤติตัวดีต่อหน้าตนเองมาตลอด จะสามารถโกรธเป็นฟืนเป็นไฟได้ขนาดนั้น!

นี่ทำให้เธอรู้สึกเสียหน้า และไม่สบายใจอย่างมาก

"น้องสาว! ช่างเถอะ ฉันว่าเมิ่งเหยียนคงเข้าใจอะไรฉันผิดไป จึงทำเช่นนี้!"

อีกไม่นานหลันซินกับเย่เมิ่งเหยียนคงทะเลาะกันขึ้นมา

หลันเฟิงจึงยืนขึ้นเพื่อไกล่เกลี่ย

หลันซินกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ต่อความไม่เอาไหน : "คุณดูเด็กคนนี้สิ มักจะถูกฉันตามใจจนเสียนิสัย จึงรู้จักเคารพผู้ใหญ่แบบนี้!"

"หึหึ!"

หลันเฟิงหัวเราะเบาๆ : "น้องสาว คุณก็อย่าโกรธเคืองเกินไปเลย บางทีวันนี้เมิ่งเหยียนอาจจะอารมณ์ไม่ดี! คุณก็รู้ ว่าตอนนี้เมิ่งเหยียนเป็นประธานเฟิงเมิ่งกรุ๊ปแล้ว ต้องบริหารบริษัทใหญ่ขนาดนี้ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องว้าวุ่นใจบ้าง......"

"ไร้สาระ!"

ไม่รอให้หลันเฟิงพูดจบ

เย่เมิ่งเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา : "หลันเฟิง คุณอย่ามาเสแสร้งเป็นคนดีอยู่ที่นี่เลย! คุณทำเรื่องอะไรไว้ คุณก็รู้ดีอยู่แก่ใจ คุณอย่าคิดว่า มาพูดดีอยู่ต่อหน้าฉันสองสามคำ แล้วฉันจะยกโทษให้นะ!"

เห็นได้ชัดว่าเป็นหลันเฟิงที่ทำเรื่องไม่ดีเอาไว้

สุดท้ายยังแสร้งทำตัวเป็นคนดี

นี่ทำให้เย่เมิ่งเหยียนเห็นแล้ว รู้สึกสะอิดสะเอียนมาก!

ได้ยินเช่นนั้น

หลันเฟิงก็ตกตะลึง

ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ตนเองก็เป็นลุงของเธอ เป็นผู้อาวุโสของเธอ!

ตามคำพังเพยที่ว่า ฝ่ายแม่ลุงเป็นใหญ่สุด!