บทที่ 433

แม่ของตนเองคนนี้ ช่างโง่เขลาซะจริงๆ!

เธอทำเสียงไม่พอใจ มานั่งลงข้างๆ หยางเฟิง

เย่เมิ่งเหยียนเบื่อหน่ายกับคำพูดของหลันเฟิงแล้วจริงๆ

เธอกลัวว่าหากตนเองพูดต่อไป จะควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้จริงๆ!

เห็นเย่เมิ่งเหยียนไม่พูดจา

หลันซินก็เงียบลงเช่นกัน

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เธอจะไม่ยอมเลิกราอย่างแน่นอน

แต่เมื่อนึกถึงว่าอีกสักครู่จะต้องขอร้องเย่เมิ่งเหยียน

หลันซินจึงทำได้เพียงกดความโมโหเอาไว้ในใจ

เวลานี้

ดวงตาของหลันซิน จู่ๆ ก็เหลือบไปเห็นสองแม่ลูกโจวซู่เอ๋อร์ยืนอยู่หน้าประตู

โจวซู่เอ๋อร์สวมเสื้อผ้าที่ซักจนสีซีดขาว ด้านบนยังมีรอยปะ มีความอึดอัดใจบนใบหน้า

และโจวเสี่ยวเฉ่า เสื้อผ้าที่สวมใส่ทั้งเก่าทั้งชำรุด มีท่าทีหลบๆ ซ่อนๆ และตื่นตระหนกอย่างมาก

มองเห็นถึงตรงนี้

หลันซินโมโหทันที : "ยาจกที่ไหน กล้ามาขอทานที่ตระกูลเย่ของเรา?"

ในแววตาของหลันซิน

แม่ลูกโจวซู่เอ๋อร์ก็คือยาจก

มีเพียงยาจกเท่านั้นที่จะแต่งตัวเช่นนี้!

ตระกูลเย่ของพวกเขา ตอนนี้เป็นตระกูลอันดับหนึ่งของตงไห่

ทำไมถึงปล่อยให้ยาจกสองคนนี้เข้ามาได้?

"เรา......"

เผชิญหน้ากับคำต่อว่าของหลันซิน

โจวซู่เอ๋อร์ก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจกว่าเดิม

เธออ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

"แม่ คุณอย่างี่เง่าไปเลย นี่คือคนรับใช้ที่ฉันพากลับมาด้วย!" เย่เมิ่งเหยียนทนดูต่อไปไม่ได้ จึงกล่าวอย่างคิ้วขมวด

"อะไรนะ? คนรับใช้!"

หลันซินร้องเสียงหลงขึ้นมาทันที

"ยาจกคนหนึ่ง คาดไม่ถึงว่าคุณจะพากลับมาเป็นคนรับใช้? อีกทั้งยังมีเด็กผู้หญิงโง่ๆ ตามมาด้วย!" หลันซินทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

เธอมองแวบเดียวก็มองออกแล้ว