บทที่ 435

หลันซินไม่ใช่ว่าเหมือนกับหมาตัวหนึ่ง ที่พึ่งพาอาศัยตระกูลหลันหรอกหรือ

ตอนนี้พึ่งพาตนเองจนเจริญรุ่งเรือง

คนทั้งคนลอยขึ้นมา

แม้แต่ตนเองก็แยกไม่ออกว่าเป็นคนหรือเป็นผี?

"แกๆๆ......"

"กล้ามาก! กล้ามาก!"

"หยางเฟิง ไอ้สารเลวกล้าดียังไงมาพูดกับฉันอย่างนี้ แกมันบ้าไปแล้วจริงๆ!"

ในช่วงเวลานี้

หลันซินโกรธจนควันออกหู

คาดไม่ถึงเลยว่าหยางเฟิงจะด่าเธอว่ากินขี้

นี่จะให้เธอทนได้อย่างไร?

หากไม่ให้บทเรียนแก่เขา

ต่อไปตรเองจะอยู่บ้านหลังนี้ได้อย่างไร?

ในชั่วพริบตา หลันซินก็กรีดร้องออกมาด้วยใจเต้นระรัว!

"แม่ คุณพอได้แล้ว!" ในที่สุดเย่เมิ่งเหยียนก็ทนไม่ไหว

เธอลุกขึ้นยืน ตวาดออกมาอย่างจงเกลียดจงชัง : "คุณโวยวายพอแล้วหรือยัง? คุณโง่หรือเปล่า? ถ้าไม่มช่เพราะหยางเฟิง เราจะมีตระกูลเย่เหมือนดังวันนี้เหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะหยางเฟิง คุณจะสามารถมาอาศัยอยู่ในวิลล่าหยุนติ่งได้เหรอ?"

"คุณต้องการจะขับไล่หยางเฟิงออกไปงั้นเหรอ? หรือว่าในใจของคุณ ไม่ทราบสักนิดเลยเหรอ?"

เย่เมิ่งเหยียนร้องไห้ออกมาด้วยความโกรธ!

หลันซินตาบอดหรือไง?

หรือว่าไม่มีสมองจริงๆ!

คนโง่ยังสามารถมองความเป็นจริงออกไปเลย!

หรือว่าเธอรู้

ที่ตระกูลเย่สามารถมีวันนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะหยางเฟิงไม่ใช่เหรอ?

บางทีหลันซินอาจจะเคยชินกับการเผด็จการกับหยางเฟิงมาตลอด

ถึงแม้ว่าเธอจะรู้ วันนี้ตระกูลเย่ก็เป็นสิ่งที่หยางเฟิงให้มา

แต่ในใจของเธอ ท้ายที่สุดก็ไม่เชื่อเรื่องทั้งหมดนี้

พูดอย่างไม่น่าฟัง คือเธอหลอกตนเองอยู่!

เผชิญหน้ากับแม่ที่พูดจาหยาบคาย ไร้เหตุผลแบบนี้

เย่เมิ่งเหยียนรู้สึกอิดหนาระอาใจจริงๆ

จู่ๆ เธอก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย

ในตอนนั้นที่ตนเองมาเกิด ทำไมถึงได้ตาบอด ทำไมถึงโยนเข้าไปในท้องของหลันซินนะ?

"บ้า! บ้าไปแล้ว! พวกคุณบ้าไปแล้ว......"

เห็นเย่เมิ่งเหยียน ลูกสาวของตนเอง พูดกับตนเองอย่างไม่เกรงกลัวแบบนี้ หลันซินก็ตกตะลึง พูดพึมพำกับตนเอง

ลูกสาวประพฤติตัวดี และเชื่อฟังตนเองเสมอมา

คาดไม่ถึง ว่าจะพูดกับตนเองอย่างนี้?

ในฉับพลัน