บทที่ 436

เมื่อพูดจบ

หยางเฟิงยกเท้าเดินเข้าไปที่หลันฮ๋าวอย่างดุดัน ใช้นิ้วมือชี้ไปที่โจวเสี่ยวเฉ่า คำรามกล่าวว่า : "คุณรู้จักไหม? บาดแผลบนร่างกายของเธอ เป็นคุณที่พาคนไปทำร้าย! ถ้าไม่ใช่ว่าฉันมาทันเวลา เกรงว่าเธอคงจะถูกคุณทำร้ายจนตายไปแล้ว!"

ได้ฟังเช่นนั้น

ฉับพลัน สายตาของทุกคนต่างมองไปยังหลันฮ๋าว

หลันฮ๋าวเห็นแม่ลูกโจวซู่เอ๋อร์มานานแล้ว ก็รู้ว่าเห็นท่าไม่ดีแล้ว

แต่เขาไม่กล้าพูดอะไร!

คนเหล่านี้ในที่เกิดเหตุ ใครจะยอดเยี่ยมกว่าเขา ใครจะเก่งกาจกว่าเขา?

หลันฮ๋าวทำได้เพียงให้หลันเฟิง แสดงอย่างเต็มที่อยู่ตรงนั้นเพียงคนเดียว

รู้สึกเหมือนคนโง่สองคน

ถูกหยางเฟิงเตะหนึ่งที

หลันฮ๋าวเจ็บปวดขึ้นมาอย่างฉับพลัน

แต่เขาไม่กล้าโต้แย้ง รีบกล่าวว่า : "รู้จักๆ! พวกเธอก็คือแม่ลูกโจวซู่เอ๋อร์!"

ล้อเล่นหรือไง

หยางเฟิงเป็นราชาตงไห่ผู้สูงศักดิ์สง่าผ่าเผย

หลันฮ๋าวจะกล้าโต้แย้งเหรอ?

คงรำคาญที่ชีวิตตนเองยาวเกินไปแล้วใช่ไหม?

"อะไรนะ? แกก็คือโจวซู่เอ๋อร์อย่างนั้นเหรอ?"

ได้ยินเช่นนั้น

หลันเฟิงกับหลันจื่อ ก็มีสีหน้าตกตะลึง.

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยพบเจอโจวซู่เอ๋อร์ แต่เมื่อได้ยินชื่อของโจวซู่เอ๋อร์

ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้——

หยางเฟิงก็ไม่สามารถรับรู้ถึงการกระทำผิดกฎหมายของพวกเขาได้!

ตอนนี้

โจวซู่เอ๋อร์ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา

ทันใดนั้น

ทั้งสองคนหลันเฟิงกันหลันจื่อ หายใจกระชั้น เหงื่อออกเต็มไปหมด!

พวกเขารู้สึกว่า ตนเองจะต้องพบกับหายนะแล้ว!

ในสถานที่นั้นเงียบสงัด

ความกลัวที่ไม่มีที่สิ้นสุด ไหลเข้าสู่หัวใจของคนทั้งสอง

หยางเฟิงมองทั้งสองคนด้วยแววตาเยือกเย็น แล้วตำหนิเสียงดัง : "ตอนนี้ คุณรู้จักพวกเธอแล้วใช่ไหม?"

หลันเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กล่าวอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย : "หยางเฟิง ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดอะไรอยู่?"

ตุบ!

ไม่พูดจาไร้สาระใดๆ อีก

หยางเฟิงหยิบกระดาษปึกหนึ่งออกมา แล้วโยนไปบนตัวของหลันเฟิงอย่างแรง ด่าทอออกมาว่า : "แหกตาต่ำๆ ของคุณดู ดูให้ดีๆ! ทั้งหมดนี้คือหลักฐานที่ตระกูลหลันของพวกคุณได้กระทำผิดเอาไว้!"

หลันเฟิงก้มหน้า เก็บกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู

ตูม!