บทที่ 439

ตนเองก็ต้องตายแล้ว แต่กลับไม่สามารถฝังอยู่ในสุสานบรรพบุรุษตระกูลหลันได้!

"หึหึ!" หลันฮ๋าวหัวเราะด้วยความเจ็บปวดใจ

และไม่พูดอะไรอีก

เขาจะพูดอีก ก็ไม่มีความหมายใดๆ แล้ว!

หลันเฟิงหันกลับมา และเอ่ยถามอย่างยโสโอหัง : "หยางเฟิง ฉันจัดการเช่นนี้ คุณพอใจแล้วหรือยัง?"

ในขณะนี้

หลันเฟิงรู้สึกลำพองใจอย่างมาก

แม้แต่หยางเฟิงที่เจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอก

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ใช่ว่ายังต้องดื่มน้ำล้างเท้าของตนเองเลยเหรอ

หยางเฟิงนะหยางเฟิง

จะสู้กับฉันงั้นเหรอ?

คุณมันยังอ่อนหัดเกินไป!

มองเห็นการแสดงออกอย่างภาคภูมิใจของหลันเฟิง

หยางเฟิงยิ้มพร้อมกล่าวว่า : "พอใจ! ฉันพอใจอย่างแน่นอน!"

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นเราต้องขอตัวลาก่อน......"

เห็นว่าเรื่องราวได้จัดการเสร็จสิ้นแล้ว

หลันเฟิงก็ต้องการจะไปในทันที

อย่างไรเสีย ความกดดันทางจิตใจที่หยางเฟิงมีให้เขา มันมากมายจริงๆ!

"เดี๋ยวสิ!"

จู่ๆ หยางเฟิงกลับพูดขึ้นมา ขัดขวางหลันเฟิงและคนอื่นๆ ไว้!

หลันเฟิงหันกลับมา แล้วเอ่ยถามอย่างรำคาญ : "คุณยังมีเรื่องอะไรอีก?"

หยางเฟิงยิ้มอย่างเย็นชา : "ดูเหมือนว่าเรายังมีอีกหนึ่งบัญชีที่ไม่ได้ชำระสะสางนะ!"

"บัญชีอะไร?"

หลันเฟิงตกตะลึง

หยางเฟิงชี้นิ้วไปที่แม่ลูกโจวซู่เอ๋อร์ : "พวกเธอสองแม่ลูก เกือบจะถูกคนตระกูลหลันของพวกคุณทำร้ายจนตาย บัญชีนี้จะสะสางยังไงดี?"

อะไรนะ?

หลันเฟิงปิดบังความจริงอย่างถึงที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ?

แม่ลูกโจวซู่เอ๋อร์ ก็เหมือนกับชาวบ้านธรรมดาๆ ที่ไม่มีค่าแม้แต่น้อย!

ทำร้ายไปแล้วก็จบกันไป ยังต้องการอะไรอีก?

อีกอย่างหนึ่ง นี่ก็ไม่ได้ทำร้ายจนตายซะหน่อย!

"หยางเฟิง ท้ายที่สุดแล้วคุณต้องการอะไรกันแน่?"

หลันเฟิงโกรธเนื่องจากความละอาย!

และวิตกกังวลอย่างมาก

หยางเฟิงค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าว

ราวกับแมลงวันบินหึงๆ ทำให้คนรู้สึกรำคาญ

"หึ!"

หยางเฟิงหัวเราะเยาะ : "คำขอของฉันง่ายดายมาก อย่างแรก ครอบครัวพวกคุณจะต้องขอโทษสองแม่ลูกโจวซู่เอ๋อร์! อย่างที่สอง ตระกูลหลันของพวกคุณจะต้องชดใช้ค่ารักษาให้ทั้งสองแม่ลูก ชดใช้ค่าเสียเวลา ชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจทั้งหมดหนึ่งร้อยล้านบาท!"

เงียบ!

เงียบสงัด!

ทั้งสองฝ่าย การแสดงออกต่างกัน น่าตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง!