บทที่ 440

หลันเฟิงตกใจกลัวจนหน้าซีดเผือด กัดฟันกล่าวว่า : "ได้ ฉันยอมรับเงื่อนไขของคุณ!

พูดจบ

หลันเฟิงก็เดินไปตรงหน้าโจวซู่เอ๋อร์

เวลานี้

หลันจื่อทนไม่ไหว เธอกระโดดออกมา ร้องเรียกเสียงดัง : "พ่อ เราต้องขอโทษนังสารเลวคนนี้ด้วยเหรอ?"

จะให้ตนเองขอโทษ คนที่ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเลียพื้นรองเท้าของเธอเนี่ยะนะ

ในใจของหลันจื่อเกินกว่าจะรับได้!

"คุณหุบปากไปเลย!"

หลันเฟิงตะคอกด้วยความโมโห

หลันจื่อตกตะลึง ไม่กล้าพูดจา

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นพ่อตนเอง โกรธมากมายเช่นนี้!

อันที่จริง

ในใจหลันเฟิง เคยคิดจะยอมขอโทษโจวซู่เอ๋อร์ซะที่ไหนกัน?

หากถูกแพร่ออกไป ผู้นำตระกูลหลันผู้สง่าผ่าเผยอย่างตนเอง ต้องขอโทษพนักงานทำความสะอาด จะต้องถูกหัวเราะเยาะอย่างแน่นอน!

แต่เขาไม่ขอโทษได้เหรอ?

ไอ้สารเลวหยางเฟิงคนนี้ มีความปรารถนาที่จะฆ่าอยู่แล้ว!

เขาเป็นคนโหดเหี้ยม แต่เห็นได้ชัดว่าหยางเฟิงที่อยู่ตรงหน้า โหดเหี้ยมกว่าเขา อำมหิตกว่าเขา!

เขายโสโอหัง หยางเฟิงก็ยโสโอหังกว่า!

เขาหน้าเนื้อใจเสือ หยางเฟิงก็หน้าเนื้อใจเสือกว่า!

"ขอโทษ!"

ทันใดนั้น

หลันเฟิงผู้สูงส่ง ก็ก้มศีรษะลง!

หลันจื่อกับโจวห้าวก็จนปัญญา ทำได้เพียงกล่าวขอโทษตามเท่านั้น

ในฉับพลัน

ครืน!

ราวกับเสียงฟ้าร้อง!

คำขอโทษนี้ ได้ดังอยู่ในหัวของโจวซู่เอ๋อร์ ดังกึกก้องไม่หยุด!

ขอบตาของเธอแดงก่ำ น้ำตาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่

เธอเป็นเพียงแค่คนไร้ค่า ต่ำต้อยจนไม่สามารถให้คนในสังคมก้มหัวให้ได้!

หากไม่ใช่บังเอิญเจอเข้ากับหยางเฟิง

อย่าได้หวังว่าหลันเฟิงจะกล่าวขอโทษเธอ

เกรงว่าแม้แต่ชีวิตของสองแม่ลูก ก็รักษาไว้ไม่ได้!

"คุณหยาง คุณเย่ ขอบคุณพวกคุณนะคะ!"

โจวซู่เอ๋อร์จูงเสี่ยวเฉ่า มาโค้งคำนับหยางเฟิง

เสียงร้องห่มร้องไห้ของพวกเธอ เอะอะจนหลันเฟิงรู้สึกกระวนกระวายใจ แทบอยากจะรีบหนีออกไปจากตรงนี้ซะเลย!

อดทนต่อความทุกข์จากการสูญเสียเงิน หลันเฟิงหยิบเช็คธนาคารออกมา