บทที่ 44

หยางเฟิงเหลอบมองหลันซินและพูดว่า "ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวแม่ของคุณก็จะดีขึ้น"

เขารู้ว่าหลันซินถูกโจมตีอย่างรุนแรงกะทันหัน เธอจึงเป็นเช่นนี้

หยางเฟิงหยบกุญแจรถออกมาและเตรียมจะขับรถ

“หยางเฟิง นี่รถแกเหรอ!”

เย่ไห่มองดูรถมายบัคตรงหน้าด้วยความตกใจ

"นี่คือรถมายบัค อีกทั้งน่าจะเป็นมายบัคระดับตัวท้อปอย่างน้อยก็หลายสิบล้าน!"

ถึงอย่างไรเย่ไห่ก็เป็นคนตระเย่ดังนั้นเขาจึงมีรสนิยมเรื่องพวกนี้อยู่บ้าง

“หยางเฟิง รถคันนี้ราคาเท่าไหร่?”

เย่เฟิงมองหยางเฟิงแล้วถาม

หยางเฟิงยิ้มและพูดว่า: "เหอะๆ ไม่เท่าไหร่ก็แค่ร้อยล้าน..."

“อะไรนะ ร้อยล้าน!”

ยังไม่ทันที่หยางเฟิงจะพูดจบหลันซินก็กระโดดขึ้นมาทันทีและตะโกน ซึ่งทำให้หยางเฟิงตกใจ

เมื่อกี้หลันซินยังอยู่ในสภาพขวัญหาย ทำไมตอนนี้ถึงได้ตื่นตระหนก?

“ ไอ๊หยา นี่เหรอรถราคา 100 ล้าน!”

หลันซินเดินเข้าไปและใช้มือสัมผัสอย่างระมัดระวัง

“หยางเฟิงรถคันนี้เป็นของแกหรือเปล่า” หลันซินจ้องเขม็งไปที่หยาง

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลันซินก็ดูผิดหวัง

แท้จริงแล้วรถคันนี้ไม่ใช่ของหยางเฟิง

แต่พอคิดดูแล้วก็ปล่อยวาง

หยางเฟิงเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิง จะมีปัญญาซื้อรถมูลค่า 100 ล้านได้อย่างไร?

หลังจากขึ้นรถ หลันซินพูดด้วยใบหน้าที่ดูย่ำแย่: "หยางเฟิง เราจะไปไหนกัน？ ฉันบอกแกก่อนเลยนะ ฉันจะไม่ไปห้องใต้ดินนั่น แกสัญญาว่าจะซื้อคฤหาสน์หรูให้ฉัน ถ้าแกไม่ซื้อให้ฉัน ฉันจะให้เย่เมิ่งเหยียนหย่ากับแก!"

หยางเฟิงพูดอะไรไม่ออก นี่คือหลันซินคนที่ขวัญหายเมื่อกี้ไหม?

กลับมาเป็นคนเดินในเวลาไม่ถึงสามวินาที!

“สบายใจได้ เราไม่ไปที่ชั้นใต้ดิน เราจะไปวิลล่าหยุนติ่ง!”

หยางเฟิงสตาร์ทรถและพูด

“หยางเฟิง จนตอนนี้แล้วแกยังคุยโม้โอ้อวด แกคิดว่าแค่เช่ารถคันนี้ แล้วฉันจะเชื่อว่าแกเป็นเศรษฐีงั้นเหรอ?”