บทที่ 45

เมื่อเขามาถึงหน้าประตูวิลล่า หยางเฟิงก็หยุดรถ

"นี่……"

หลันซินและคนอื่นๆลงจากรถและตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

แค่เห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของวิลล่าหลายร้อยคนยืนสองแถวด้วยความเคารพ

บริเวณประตูทางเข้าวิลล่าก็มีป้ายติดอยู่ด้วย

"ยินดีต้อนรับครอบครัวคุณหยางสู่วิลล่าหยุนติ่ง!"

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลันซินก็ตะลึง!

หรือว่า หยางเฟิงเป็นเจ้าของวิลล่าหยุนติ่งจริงๆ?

“คุณหยาง!”

ขณะนี้หม่าตงเดินเข้ามาด้วยความเคารพ

หยางเฟิงขมวดคิ้วและพูดว่า “หม่าตง ผมบอกคุณแล้ไม่ใช่เหรอว่าอย่าเอิกเริกเกินไป?”

หม่าตงตื่นตระหนกทันที: "คุณหยาง เป็นเกียรติแก่ส่วนกลางวิลล่าหยุนติ่งของเราทุกคนที่ท่านเข้ามาพักในวิลล่าหยุนติ่ง ในฐานะที่ผมเป็นเจ้าของแผนกส่วนกลาง ต้องมาต้อนรับท่านด้วยตัวเองอย่างแน่นอน "

หยางเฟิงพยักหน้าและไม่พูดอะไร

ในเมื่อสถานะของตัวเองถูกวางไว้ตรงนั้น ไม่ว่าจะถ่อมตัวแค่ไหน มันก็เป็นสูงส่งในสายตาของคนอื่น

“คุณเย่ คุณนายเย่ คุณนายหยาง ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่เขตวิลล่าเขาหยุน”

หม่าตงตะกล่าวต่อเย่เมิ่งเหยียนและคนอื่นๆด้วยความเคารพ

เมื่อได้ยินเช่นนี้จึงทำให้เย่เมิ่งเหยียนและคนอื่นๆทำตัวไม่ถูก

เศรษฐีผู้สง่างามทักทายเธอ?

นี่เป็นครั้งแรกสำหรับเย่เมิ่งเหยียนและคนอื่นๆ

“คุณหม่าตง คุณช่างสุภาพยิ่งนัก!”

ทันใดหลันซินพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“แม่ พวกท่านยังคิดว่าผมกำลังโกหกอยู่หรือเปล่า？”

หยางเฟิงหันไปมองหลันซินและคนอื่นๆแล้วถาม

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลันซินและคนอื่นๆก็พูดไม่ออก

มหาเศรษฐีมาต้อนรับด้วยตัวเอง รปภ.หลายร้อยคนอีกทั้งยังมีป้ายต้อนรับ มันจะเป็นเรื่องโกหกได้อย่างไร?

หยางเฟิงยิ้มและพูดกับหม่าตง: “คุณอยู่ข้างหน้าแล้วนำทาง!”

"ครับ!"