บทที่ 446

หลันจื่อกล่าวประณามอย่างหมดความอดทน : “บอกให้พูดก็พูดสิ มาอ้ำๆอึ้งอยู่ทำไม? สมเป็นผู้ชายไหม?”

ได้ยินดังนั้น

โจวห้าวน้อยเนื้อต่ำใจจนน้ำตาแทบไหล

ในเวลานี้ เขาอยู่ในตระกูลหลันพูดได้ว่าเป็นทุกข์จากการถูกกดขี่

ไม่ว่าจะพูดจะทำอะไร ต้องระมัดระวังทุกอย่าง

หากไม่ทันระวัง ก็จะโดนหลันเฟิงสั่งสอน

ตอนนี้

ในที่สุดโจวห้าวก็ได้สัมผัสด้วยตนเอง

ความรู้สึกของหยางเฟิงที่เป็นลูกเขยแต่งเข้าตระกูลเย่ในปีนั้นแล้ว

นับว่าแทบไม่ใช่คนเลยทีเดียว!

เขาสูดหายใจเข้าลึก พูดพร้อมสั่นหงึกๆ : “พ่อครับ กิจการของตระกูลหลันของเราในพื้นที่สีเทาของตงไห่ ถูกหม่าตงกวาดล้างหมดเลยครับ...”

“แกว่าไงนะ?”

ไม่รอให้โจวห้าวพูดจบ

หลันเฟิงถลึงตาโตทันใด!

โจวห้าวกล่าวว่า : “วันนี้จู่ๆหม่าตงก็พาคนเข้ามา กวาดล้างกิจการทั้งหมดของเราในพื้นที่สีเทา! กาสิโนทั้งหมด ธนาคารไพรเวท บาร์ ไนท์คลับ ถูกปิดลงทั้งหมดเลยครับ!”

เอื่อก!

ได้ยินคำดังกล่าว

หลันเฟิงกระอักเลือดออกมา

“พ่อคะ!”

หลันจื่อพยุงตัวหลันเฟิงไว้ ตะโกนลั่น

หลันเฟิงเหม่อมองท้องฟ้าถอนหายใจยาว : “พระเจ้า...หยางเฟิงไอ้สัตว์นรกนั่น มันจะฆ่าทั้งตระกูลหลันของเราแล้ว!”

ปัจจุบันนี้

กิจการในพื้นที่สีเทา ตระกูลหลันครอบครองทรัพยากรอยู่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์

แล้ววันนี้โดนกวาดล้างทั้งหมด ตระกูลหลันเสียหายมหาศาล!

ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายนี้ไป

ตระกูลหลันจะยังรักษาตำแหน่งตระกูลชั้นหนึ่งในตงไห่ได้หรือไม่นั้น ไม่แน่นอนเลย!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้

เอื่อก!

หลันเฟิงควบคุมตนเองไม่อยู่ กระอักเลือดออกมาอีก

เมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของหลันเฟิง ในใจของโจวห้าวก็รู้สึกดีใจ!

ต่อให้ตระกูลหลันเสียหายมากมายมหาศาลแค่ไหน มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา

กลับกัน

ถ้าหมาแก่หลันเฟิงตัวนี้โกรธตายไป

ก็นับว่าหยางเฟิงได้ชำระความโกรธเกลียดแทนตนแล้ว!

เพียะ!

ไม่รอให่โจวห้าวมีปฏิกิริยากลับมา