ตอนที่ 447
บทที่ 447
October 21, 2026
ไม่ว่าใครก็ล้วนไม่สามารถเข้าใจได้ด้วยการใช้สามัญสำนึกปกติ!
หลันเฟิงถลึงตาใส่หลันจื่อ : “ที่โจวห้าวพูดก็ถูก หม่าตงลงมือ ไม่ต้องไปพูดถึงเขา ต่อให้เป็นพ่อก็ไม่รู้จะไปต่อต้านอย่างไร! แกไปโทษเขา แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา?”
หลังจากโกรธขึ่งในคราแรก
อารมณ์ของหลันเฟิงก็ค่อยๆสงบลง
เขารู้ ว่าเรื่องทั้งหมดนี้หยางเฟิงไตร่ตรองไว้ก่อนแล้ว
ไม่ว่าตระกูลหลันจะพยายามอย่างไร ก็ล้วนไร้ประโยชน์
แทนที่จะมัวแต่โทษโจวห้าว ยังไม่สู้คิดหาวิธี อย่างนี้จะข้ามผ่านวิกฤตนี้ไปได้อย่างไร?
“แต่ว่า...”
หลันซินยังคงไม่ยอม
“เอาล่ะ! ไม่ต้องพูดแล้ว!”
ไม่รอให้หลันจื่อพูดจบ หลันเฟิงก็กล่าวตำหนิ
เขาหันมา ยื่นมือไปตบบ่าของโจวห้าว : “เจ้าลูกเขย! เมื่อกี้ที่หลันจื่อหุนหันพลันแล่นไป ลงไม้ลงมือกับเธอไป นายคงไม่ถือโทษโกรธเธอนะ?”
ได้ยินดังนั้น ในใจของโจวห้าวทุกข์ทรมานราวกับการกินสิ่งปฏิกูล
สองพ่อลูกนี่
เดี๋ยวก็มาไม้อ่อน เดี๋ยวก็มาไม้แข็ง จะทำให้ตนกลายเป็นคนโง่เง่างั้นหรือ?
แต่ว่า ความไม่พอใจอย่างมากมายในใจเขา เขาก็ไม่กล้าที่จะแสดงมันออกมา
โจวห้าวกล่าวด้วยใบหน้ายิ้ม : “พ่อครับ พ่อพูดอะไรกันครับ ผมจะไปถือโทษโกรธหลันจื่อได้อย่างไร? เธอเป็นคนที่ผมรักที่สุดนะครับ!”
เห็นดังนั้น หลันเฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ : “พูดดี! ไม่เสียแรงที่เป็นลูกเขยตระกูลหลัน นายลงไปก่อนไป จัดการแผลที่หน้าสักหน่อย คนอื่นเห็นเข้าจะดูเป็นอย่างไร?”
“ครับๆๆ!”
โจวห้าวผละออกไป
เห็นเบื้องหลังของโจวห้าวออกไป
หลันจื่อพูดอย่างไม่พอใจ “พ่อคะ ทำไมพ่อเกรงอกเกรงใจไอ้เศษขยะไร้ค่านั่นขนาดนั้นคะ?”
“เหอะๆ!”
หลันเฟิงหัวเราะเบาๆ ดวงตาเผยบางสิ่ง พูดเสียงเรียบ : “ลูกไม่เข้าใจ ไอ้ไร้ค่านี่มันยังมีประโยชน์ ตอนนี้พวกเรายังต้องเก็บมันไว้”
“เป็นแค่ขยะไร้ค่า เก็บไว้จะมีประโยชน์อะไรคะ?”
หลันจื่อยังคงทำหน้าดูถูกเหยียดหยาม
หลันเฟิงไม่ได้อธิบาย
คิดซะว่าเขาอธิบายไปแล้ว หลันจื่อก็ฟังไม่เข้าใจ