บทที่ 451

ภายในใจของฝ่ายตรงข้ามคิดอะไร ต่างก็รู้อยู่แก่ใจ

หลันเจิ้นเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ทันใดก็พูดติดตลกว่า: "เย่เทียน ลูกชายสองคนของคุณเย่กวงกับเย่ขวง แล้วก็ครอบครัวพี่ชายของคุณล้วนตายด้วยเงื้อมมือของหยางเฟิง หรือว่าภายในใจของคุณจะไม่มีความเกลียดชังเลย? หรือว่าคุณไม่คิดที่จะแก้แค้น?"

ได้ยินเช่นนี้

รูม่านตาของเย่เทียนก็หดตัวอย่างรุนแรง

เดิมทีมือที่ต้องการจะเล่นหมากรุก ก็หยุดชะงักลง

เกลียดชัง?

ทำไมเขาจะไม่เกลียด!

ลูกชายทั้งสองของตนเอง ล้วนตายด้วยน้ำมือของหยางเฟิง

ถึงแม้เย่กวงจะปฏิบัติไม่ดีต่อเขาอย่างไร

แต่ถึงอย่างไรก็เป็นลูกชายของเขา!

ความแค้นจากการฆ่าลูก

ไม่ยอมอยู่ร่วมใต้ฟ้าเดียวกันกับศัตรูแน่นอน!

มิหนำซ้ำ

ครอบครัวของเย่ห้าวพี่ชายของตนเอง ก็ตายด้วยน้ำมือของหยางเฟิงเหมือนกัน

ความแค้นนี้ เรียกได้ว่าเป็นความแค้นบัญชีเลือด

แต่หากต้องการแก้แค้น มันก็ไม่ง่ายเหมือนที่พูด

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในตอนนี้เขาก็เป็นเพียงคนพิการคนหนึ่ง

เพียงแต่หยางเฟิง ไม่ใช่ลูกเขยคนนั้นของตระกูลเย่เมื่อปีนั้นอีกแล้ว

หยางเฟิงในตอนนี้ คือราชาตงไห่!

ในตงไห่ ใครกล้าเป็นศัตรูกับหยางเฟิง ก็มีเพียงหนทางตายเพียงทางเดียว!

เย่เทียนก็อายุแปดสิบกว่าปีแล้ว

เขายังอยากถึงแก่กรรมด้วยโรคชราอยู่

จะกล้าไปรนหาที่ตาย ไปหาหยางเฟิงเพื่อแก้แค้นได้อย่างไรกัน?

"เฮ้อ!"

เย่เทียนทอดถอนใจ แล้วโยนตัวหมากรุกทันที: "ไม่เล่นแล้ว! หลันเจิ้น สิ่งที่คุณพูดอยู่นี้ ก็คือคุณกำลังยั่วยุให้เกิดความขัดแย้งในตระกูลเย่ของพวกเรา! หยางเฟิงเป็นหลานเขยของฉัน ระหว่างฉันกับเขาจะมีความเคียดแค้นอะไรต่อกันละ? พวกเราล้วนเป็นญาติพี่น้องกันทั้งนั้น!"

หลันเจิ้นขมวดคิ้ว

ญาติอะไรกัน?

หลานเขยอะไรกัน?

เขาไม่เชื่อว่า เย่เทียนจะไม่เกลียดหยางเฟิงจริงๆ!

เพียงแต่เย่เทียนจิ้งจอกแก่ผู้นี้ ซ่อนเอาไว้ลึกๆ ไม่กล้าแสดงความคิดภายในใจตนเองออกมา

หยางเฟิงในตอนนี้ แข็งแกร่งเพียงใดในตงไห่

ใครจะไม่รู้

ไม่ต้องพูดถึงที่ตงไห่

ถึงแม้จะเป็นที่เมืองเอก ก็ไม่มีใครสามารถขัดขวางหยางเฟิงได้!